Bu nasıl bir zaman böyle; in, cin herkes iç içe,
Şeytan bile seçemiyor kendini, insan içine girince...
Yüzler maskeli, sözler zehirli, kalpler paramparça,
Kim haklı, kim yalancı belli değil artık bakınca.

Dost diye sarılanın avcunda hançer gizli,
Selam verenin gözünde bir başka hesap çizili.
Ayna bile utanır oldu yansıttığı yüzden,
İnsan, insanlığını çoktan bir kenara dizdi.

Hakikat sus pus köşelerde titrerken sessiz,
Gürültüyle konuşanlar en temiz, en dürüst sayılır nedense bizde.
Adalet terazisi kırık, vicdan çoktan sürgünde,
Kimse kendiyle yüzleşmez, herkes başkasını yargılar gizlice.

Ve ben bakarım bu kalabalığın ortasında,
Yalnızlığım en dürüst yoldaş gibi omzumda.
Anlarım ki mesele şeytan değil aslında,
İnsan, içindeki karanlığa teslim olunca…

Ve kalemler satılmış, kelamın da değeri yok,
Doğruyu söyleyen yanar, eğriye alkış çok.
Bir lokma menfaat için ruhunu satan çok,
İnsan pazarda artık, alan çok satan yok.

Geceler bile karanlıktan utanır oldu bak,
Gündüzler yüzsüz, geceler bile artık daha ak.
Bir sel gibi kir akıyor sokak sokak,
Temiz kalmak suç sayılır, kirlenmek daha kolay.

Ey gönül, bu çağ sana dar, bu yük sana ağır,
Ne yana dönsen yara, ne yana baksan kahır.
Ama unutma; karanlık ne kadar büyürse büyür,
Bir kıvılcım yeter… hakikat yine doğar sabah olur.
25/04/2026 Zehra Ü.