Sen Bilmiyordun

Gözlerin geceme inen bir dumandı,
İçimde büyüyen tarifsiz yangındı.
Sen bana hem yara hem de dermanımdı,
Ben sana suskundum, sen bilmiyordun.

Ne zaman adını ansam eksilirdim,
Kendi içimde sana yenilirdim.
Bir tebessümüne ömür verirdim,
Ben sana tutsaktım, sen bilmiyordun.

Yorgun bir kalptim, sende dinlenirdim,
Bir bakışınla bin kere devrilirdim.
Sen uzaklaştıkça derine indirdim,
Ben sana sürgündüm, sen bilmiyordun.

Geceyi üstüme örten sendin biraz,
İçimde susmayan o derin ayaz.
Sen bana imkânsız, sen biraz enkaz,
Ben sana mahkûmdum, sen bilmiyordun.

Bir gece adını rüzgâra verdim,
Sessizce içimde bin kere erdim.
Sen başka düşlerde güller devşirdin,
Ben sana küskündüm, sen bilmiyordun.

Ne kadar kaçsam da dönüp sana vardım,
Her vedanda biraz daha yandım.
Gözlerin değince içime dağıldım,
Ben sana vurgundum, sen bilmiyordun.

Küllerim savruldu sensiz yıllara,
Adını yazmıştım bütün dualara.
Sen gülerken ben düştüm uçurumlara,
Ben sana mahkûmdum, sen bilmiyordun.

Şimdi gecelerle konuşur oldum,
Adını her hecede içime doldum.
Sen çoktan unuttun, ben sende kaldım,
Ben sana kırgındım, sen bilmiyordun.

Bir ömür içimde kapanmaz yaran,
Ne zaman ansam seni, içim kanayan.
Sen başka limanlarda kendini arayan,
Ben sana sonundum, sen bilmiyordun.

Kaç kere adını dudaklarımdan sildim,
Her defasında yine sana yenildim.
Sensizliğin içinde yavaşça eksildim,
Ben sana dağılmıştım, sen bilmiyordun.

Bir kuru “nasılsın” dünyama yeterdi,
Sesin değse içimde baharlar biterdi.
Senin bir gülüşün ömrümü değiştirirdi,
Ben sana hayrandım, sen bilmiyordun.

Şimdi küller kaldı avuçlarımda sadece,
Adın düşer aklıma en sessiz gece.
Sen mutlu görünürdün herkese iyice,
Ben sana kırılmıştım, sen bilmiyordun.

Yazan Kalem: Zehra Ü.24/05/2026