Herkese yolu ben gösterdim,
Bir gün bunları yaşayacağımı söyleselerdi inanmazdım.
Şimdi dönüp bakınca “iyi ki olmuş” diyorum,
Kimse artık ne kalbimde yara, ne sırtımda yük değil.

Ben derdimle dünyaya sığamadım,
Bazıları da benim ahımla mezara sığamasın.
Gece diye sarıldıklarım,
Sabah olunca yabancı çıktı ansızın.

Ben herkesi kendim gibi sandım,
Meğer çoğu çıkarına yakınmış sadece.
Bir tebessümü ömürlük sanarken,
İnsan en çok sevdiğinden eksiliyormuş gizlice.

Şimdi içimde sessiz bir yorgunluk var,
O eski kırgın çocuk yok artık.
Canımı yakan herkesi kaderin ellerine bıraktım,
Bazı hesapları insan değil, zaman soruyor usulca artık.

Öyle bir sustum ki artık,
Kimse hangi yangından geçtiğimi bilmiyor.
Gülüşüme kandılar hep,
Kimse içimdeki mezarlığı görmüyor.

Ama şunu öğrendim sonunda;
En ağır ihanet bile öldürmüyor insanı.
Sadece içindeki bazı insanları eksiltiyor,
Ve sessizce değiştiriyor hayatın anlamını.

Şimdi kim gelirse gelsin,
Eskisi gibi inanmıyorum kimseye.
En çok da “Kıyamam sana” diyenler kıydı bana,
Ben yine de kötü olmadım kimseye.

Sadece herkesi içimden çıkardım,
Kırgınlığımı geceye gömdüm usulca.
Çünkü bazı vedalar bağırmaz,
İnsan en sessiz yerinden yıkılır aslında.

Bir ara herkesi mutlu etmeye çalışırken,
Kendimi nasıl tükettiğimi fark etmemişim.
Meğer insan en çok,
Kendi sessizliğinde yoruluyormuş derinden.

Artık kimseye yetişmeye çalışmıyorum,
Geç kalan da giden de kendi kaybı.
Ben yaralarımı içimde taşırken,
Herkes kendini haklı sandı.

Çok şey anlatmak istedim zamanında,
Herkes duyduğu kadar anladı beni.
İçimde kopan kıyametleri gizleyip,
“İyiyim” demeyi öğrendim sonra gizlice.

Bazı insanlar yüzünden değil,
Bazı gerçekler yüzünden değişiyor insan.
Bir gün aynaya bakınca anlıyor,
En büyük savaşını içinde verdiğini zamanla.

Artık kimsenin gölgesinde dinlenmiyorum,
Kendi karanlığımla barıştım ben.
Canımı yakan her şey,
Beni benden alan değil, büyütenmiş meğer.

Şimdi içimde kırılmış bir kalp değil,
Küllerinden susarak doğan biri var.
Geçmişim hâlâ içimde sızlıyor belki,
Ama artık hiçbir acı beni yıkamıyor kadar.

Ve şimdi anlıyorum hayatı,
Bazı insanlar ders olmak için giriyor ömre.
Ben kaybettim sandığım her gecede,
Aslında kendimi bulmuşum küllerimde.

Bir zamanlar sustuğum ne varsa,
Şimdi gözlerimde başka bir dile dönüştü.
Ben artık eski ben değilim,
Ateşten geçtim… ve küllerimden sessizce büyüdüm.