ANLARSIN
Fevzi Emir Yılmaz

Kâr etmiyor sözlerim, yaşa da gör hayatı;
Bak nasıl devriliyor insanın saltanatı.
Şu pervasız hâlinle bulamazsın rahatı;
Zaman şerbete zehir kattığında anlarsın.

Ardını bilmediğin dağa yaslanıyorsun,
Etrafın kalabalık, çevrem var sanıyorsun.
Söyle, hangi insanı ne kadar tanıyorsun?
Dost bildiklerin seni sattığında anlarsın.

Aşkın hiçbir gönülden destur almadığını,
Her âşığın aşkına sadık kalmadığını,
Sevdalanmış yüreğin huzur bulmadığını,
Kalbinin başka tende attığında anlarsın.

Günü gelir, birikir gülen gözünde yaşlar;
Asıl büyük çileler bitti deyince başlar.
Varlığın unutulur, el olur arkadaşlar;
Ayrılık şarabını tattığında anlarsın.

Bakmışsın koca ömür harcanıp gitmiş boşa,
Sevgiyle atan kalbin kararıp dönmüş taşa.
Kalırsın en sonunda kaderinle baş başa;
Yalnızlığın koynunda yattığında anlarsın.

Hâline acıyıp da kimsenin gözü dolmaz,
Çırpınışın faydasız, düşenin dostu olmaz.
Bırak hatır sormayı, selam verenin kalmaz;
Merhamet güneşinin battığında anlarsın.

Dizlerini döverek saçını yolduğunu,
Değmeyecek şeylerin derdiyle dolduğunu,
Kâinat senin olsa ölümlü olduğunu,
Azrail gelip cana çattığında anlarsın.