SEVİYORUM DESEM
Fevzi Emir Yılmaz

Toplayıp bütün cesaretimi,
çıksam bir gün karşına;
gözlerinin içine bakıp
“Seviyorum,” desem
gönül dolusu...

Öylece kalsam sonra
sözümün arkasında;
ellerim ellerimden habersiz,
yüreğim göğsüme sığmaz hâlde...
Bilmem, ne yaparsın?
Yüzüme bakar mısın yoksa?
Daha tek söz etmeden
gözlerimden anlar mısın?

Çünkü ben seni
bir günde sevmedim.
Bir sabah uyanıp
“İşte sevdiğim,” demedim.
Yavaş yavaş girdin hayatıma;
önce bir bakış oldun,
sonra bir tebessüm,
sonra gecelerime düşen
güzel bir ihtimal...

Böyle büyüdün içimde;
kimse görmeden,
kimse bilmeden.
Ben sustukça sen çoğaldın,
ben sakladıkça derinleştin.
Adını anmadığım gecelerde
sana şiirler yazdım;
sana söyleyemediklerimi
yüreğime anlattım.

Şimdi dilimde yarım cümleler,
yüreğimde dinmeyen bir sızı var.
Ne zaman anlatmaya kalksam seni,
kelimeler boğazımda düğümleniyor.
Meğer insanın
yüreğinde büyüttüğü bir sevgiyi
dile getirmesi ne zormuş...

İnan,
kapını ardına kadar açmanı istemem.
Bir sandalye kadar yer olsa yeter
hayatının bir köşesinde.
Ben zaten
fazlasına cesaret edemedim.

Bir penceren açılsa bana,
ışığı düşse gecelerime;
ben o ışığa bakıp
bir ömür sabahını beklerim
kapkara gecelerin.

Küçücük de olsa
bir ümit versen...
Razıyım kapında beklemeye.
Adımı çağırmasan da olur;
yeter ki kovma.

Ve bir gün,
kalbinin sessiz bir yerinde
beni hatırladığında
“Belki gerçekten sevmiştir,”
diyebilmeni isterim.

Çünkü ben
sana sevgimi sunarken
karşılığını değil,
seni düşündüm.

Şimdi
bütün cesaretimi toplayıp
çıksam yine karşına...

Sana uzun uzun anlatmayacağım
ne geçmişimi,
ne gecelerimi,
ne de sensiz geçen ömrümü.

Sadece gözlerinin içine bakıp,
ilk gün söylemeye korktuğum
o iki kelimeyi
bu kez hiç titremeden söyleyeceğim:

Seni seviyorum.

Sonra susacağım.

Belki sen de susacaksın.
Belki gözlerin kaçacak gözlerimden.
Belki dudaklarından
tek bir kelime bile dökülmeyecek.

Ben yine de anlayacağım.

Çünkü o gün
senden bir cevap istemeyeceğim.
Yıllardır içimde taşıdığım
o iki kelimeyi
nihayet sana bırakmış olacağım.

Belki hiçbir şey değişmeyecek.

Belki sen
yine kendi yoluna gideceksin.

Ben de
ilk defa içimde eksik bir şey bırakmadan
döneceğim.

Çünkü bazı sevgiler
karşılık bulduğu için değil,
söylendiğinde tamamlanır.

Ve ben
o gün
sana bakıp
son kez değil,
ilk kez gerçekten
kendim olarak söylemiş olacağım:

Seni seviyorum.

Sonrası sana kalacak...