Bu sahrada ipekten yüklü kervanlar geçmez.
Issızlığın uzayan gecelerinde yıldızlar düşer vahaya.
Sözün en derin uykusuna daldığı o demlerde,
Sessizlik, en kalabalık vedadan daha gür sesli söyler şarkısını.

Kendi gölgesinden korkanlar, aynalara sığmaz,
Yankısı olmayan seslerin dilsizliğinde kaybolur zaman.
Ben bir rüzgarın nefesinde, sonsuz bir bekleyişken,
Gürültü, sadece toz kaldırır bu sahranın ufkundan.

Örtüyorum kapıları, rüzgar kendi yönünü bulsun diye,
Zira bu vaha, sadece sessizliği duyanlarındır.

Eskimiş tozlu raflardan,
Yarası olmayan sancılar devşirenlere inat
Gök uçurumlarımda hakikati emziriyorum.

Sığ sularında boğulma korkusuyla,
Ego sıçrayışlarından uzak bir sessizlikte;
Kapatıyorum perdeleri, o sahte ışıklar sönüyor,
Bir ömrün hatırasızlığında,
Adsız bir gölgeyi karanlığına yolcu ediyorum.


Vaha Sahra