Haber edin o kalbi kara olana,
Sevdayı bilmez, yalanla dolana,
Benim yolum düşmez artık o yana,
Nefesim kesilene dek dönmem o yâre.

Sözü yarım, özü yitik,
Gözleri var ama gönlü eksik...

Güneş sandım, içime ayaz doğurdu,
Bir tebessümle ömrümü soldurdu,
Derman diye sarıldığım yordu,
Nefesim kesilene dek dönmem o yâre.

Daha bahar gelmeden hazan çöktü,
Umut dediğim dallarım kökten söktü,
Bir damla merhameti bile çok gördü,
Nefesim kesilene dek dönmem o yâre.

Geceler boyu adını sayıklarken,
Yastığım sırdaşım oldu ağlarken,
O, başkasına güldü ben yanarken,
Nefesim kesilene dek dönmem o yâre.

Ne hayaller kurdum göğe baka baka,
Bir ömür sığdırdım tek bir dakikaya,
O ise bıraktı beni kuru toprağa,
Nefesim kesilene dek dönmem o yâre.

Bir zamanlar cennet bildiğim bakışlar,
Şimdi içimde kopan sağanaklar,
Söndü içimde yanan o ateşler,
Nefesim kesilene dek dönmem o yâre.

Adımı anmaz oldu eski sokaklar,
Hatıralar konuşur, susar dudaklar,
İçimde dinmeyen kırık uğraklar,
Nefesim kesilene dek dönmem o yâre.

Gönlümde kurduğum saraylar yıkıldı,
Bir sevda uğruna ömrüm sıkıldı,
Gözümde yaş değil, sanki kan akıldı,
Nefesim kesilene dek dönmem o yâre.

Ne vefası vardı ne bir emaneti,
Sözleri zehir, gülüşü felaketi,
Yıktı içimdeki tüm selameti,
Nefesim kesilene dek dönmem o yâre.

Ey gönül, artık bu yükü bırak,
Kırık dallardan yeniden umut tak,
Geçmişi göm, yarına bir kapı aralık bırak,
Ama…
Nefesim kesilene dek dönmem o yâre.


Kadir TURGUT