​Sen anlamazsın, sen karamsarsın;

Zira sen maddeye, ben manaya bakarım.

Gönlümde bir ateş ki, söndüremezsin,

Ben o ateşi ancak ummanla yakarım.


​Kimdir sana eş, kimdir bu derdi bilen?

Gözyaşı değil, kalbidir süzülüp gelen.

Dünya bir gölge oyunu, bir eski şölen,

Ben asıl şavkın peşinde, menzile akarım.


​Aleme mehveş çökmüş, gece pek derin,

Lakin her zerrede izi var O Eser’in.

Ruhumda yankısı duyulur her bir kederin,

Ben bu gurbeti, vuslatın narıyla yıkarım.


​Nur ala nur Allah, her bir nefes O’ndan,

Kurtar şu fani nefsi, o daracık kılıftan.

Geçtim artık ben bu şan ve şereften,

Başımı secdeden gayrı nereye çakarım?


​Felek çarkını kursun, varsın dönsün dursun,

İsterse talihim göğsümden vursun.

Yeter ki o mukaddes ışık ruhumda dursun,

Ben karanlığı, O’ndan gelen şavkla sıkarım.


​Aşk bir bilmecedir ki, çözdükçe dolanır,

Gafil olan bu yolda sadece yorulur, bulanır.

Mümin olanın kalbi, nur deryasında yıkanır,

Ben bu canı, o ebedi canana adarım.


​Ne bülbülün ahıyım, ne gülün dikeni,

Bir garip yolcuyum, ararım beni benden çekeni.

Gökyüzünde yıldız, yeryüzünde toprağa ekileni,

Her zerrede "Hu" der, o sonsuza bakarım.


Kadir TURGUT