“Anlıyorum.” deme bana…
İnsan bazen kendi içine bile tercüman olamaz.
Kalbinin en kuytu yerinde büyüttüğü acıyı
Bir başkasının cümlesine sığdıramaz.
Herkes gördüğünü bilir,
Kimse hissedileni taşıyamaz.
Sen hiç gecenin bir vakti
Durup dururken daralan bir yüreğin
Sessizliğini dinledin mi?
Sebepsiz sanılan o iç çekişlerin
Aslında yılların biriktirdiği
Kırgınlık olduğunu bildin mi?
Bazı acılar vardır;
Ne anlatılabilir ne de unutulabilir.
İnsan onları içinde taşırken
Günden güne biraz daha ağırlaşır.
Bir bakarsın, aynı gökyüzünün altında
Herkes yaşamaya devam eder;
Ama senin içinde zaman
Bir yerde kırılıp kalmıştır.
Kimsenin bilmediği savaşlar vardır insanın içinde.
Gülümserken verdiği,
Şakalaşırken gizlediği,
“Bir şeyim yok.” derken
İçten içe yenildiği savaşlar…
Ve en acısı da şudur;
İnsan bazen kendi yarasını
Kendi eliyle kanatır geceleri.
Bir cümle gelir mesela aklına,
Yıllar geçse de geçmeyen bir sızı gibi çöker içine.
Bir bakış…
Bir susuş…
Bir yarım kalış…
Hepsi oturur insanın kalbine
Ve orada sessizce büyür.
Sonra bir gün
Kimseye anlatamadığın şeyler dolar gözlerine.
Konuşsan hafiflemezsin,
Sussan geçmez.
İçinde biriken her şey
Kendi sesini boğar zamanla.
İnsan en çok da
Kırıldığı yerde değişiyor.
Eskiden güvendiği gibi güvenemiyor,
Eskiden sevdiği gibi sevemiyor.
Çünkü bazı hayal kırıklıkları
Sadece can yakmıyor;
İnsanın içindeki masumiyeti de alıp götürüyor.
Ve kimse fark etmiyor aslında…
Bir insanın yavaş yavaş tükenişini.
Herkes seni ayakta görüyor diye
Güçlü sanıyor.
Oysa bazı insanlar
İçlerinde kopan fırtınaları
Kimse duymasın diye susar.
Bir tebessümün ardına saklar
Kırılmış yanlarını.
Ben artık şunu öğrendim;
Bazı duyguların zamanı geçmiyor.
İnsan sustukça geçtiğini sanıyor,
Ama kalbin en derininde
Hâlâ aynı sızı yaşamaya devam ediyor.
Bir hatıra, bir ses, bir an…
Hiç beklemediğin anda çıkıp
İçindeki o eski yarayı yeniden uyandırıyor.
Belki de bu yüzden
Gece olunca başka biri oluyor insan.
Gündüz susturduğu ne varsa
Karanlıkta karşısına dikiliyor çünkü.
Hatıralar büyüyor,
Eksiklikler konuşuyor,
Özlenen ne varsa
İçinde yeniden canlanıyor.
O yüzden bir daha
“Anlıyorum.” deme bana…
Eğer gerçekten anlayacaksan
Bir gece benim içimde otur.
Suskunluğumu dinle.
Yorgunluğumu omzunda taşı.
Yarım kalan dualarımı hisset.
Sonra bak gözlerime;
Belki o zaman anlarsın
Benim
Kendi kalbimde bile
Neden ?
Kaybolduğumu…

Kadir TURGUT