Biliyor musun azizim;
Sakin kaldığım her şeyin galibi oldum…
Ama bu öyle anlatıldığı gibi kolay olmadı.
İçimden geçenleri bir bilsen,
Bir kelimeye sığacak şeyler değildi onlar.
Ben içimde koca bir kalabalığı susturdum,
Kimseye belli etmeden.
Çoğu zaman haklıydım,
Ama haklı olmak yetmiyor bazen;
Anlatacak birini bulamadıktan sonra
Doğru da insanın içinde çürür.
Ben de çürüttüm bazı doğruları,
Sırf huzurum kalsın diye.
Biliyor musun azizim;
İnsan her tepki vermediğinde güçlü sanılıyor,
Oysa bazen sadece vazgeçmiştir.
Ben çok şeyden vazgeçtim.
Kendimi anlatmaktan mesela,
Beklemekten,
Anlaşılmayı ummaktan…
Bir yerde durdum
Ve dedim ki:
“Buraya kadar.”
Ne kırdım,
Ne bağırdım,
Ne de hesap sordum.
Sadece içimden çekildim.
İşte en çok orada değişti her şey.
Çünkü insan,
Bir şeyleri düzeltmekten vazgeçtiğinde
Gerçekten görmeye başlıyor.
Kim neyse o kadar,
Kim ne veriyorsa o kadar…
Ben de o kadar kaldım herkeste.
Biliyor musun azizim;
Sakinlik dediğin şey
Bir erdem falan değil bazen,
Sadece yorulmuş bir kalbin
Artık kimseyle uğraşmamasıdır.
Ben yoruldum.
Ama yıkılmadım.
İçimde hâlâ bir yer var
Sessiz ama dimdik duran.
Ne kırılmış ne kirlenmiş…
Orası beni hayatta tutan yer.
İşte bu yüzden azizim;
Sakin kaldığım her şeyin galibi oldum…
Çünkü ben artık
Kazanmak için değil,
Kaybetmemek için yaşıyorum.
Ve inan,
İnsan kendini kaybetmiyorsa
Zaten hiçbir şeyi kaybetmiş sayılmaz.

Kadir TURGUT