bir yıldız kırılır
daha tüysüz bir toy iken
bir yusufçuk uçurur boşluğa
hiçliğe çiçeklenmeyen kimsesizliğimiz
gökten kovulmuş sürgüne sürülür bakışlar
örüntüler kurulur samanyolu ağından
okunması mübah bir ayet gibi
durur karşımızda şehir


bir tren kalkar vagonları yas dolu
bir ray sesi döver bozkırın bağrını
bir gurbet ölür akşamüstlerinde
sokaklar ıslak bir mendildir
sıksan içinden binlerce ah dökülür


aralarında saklı bir inilti
bir zulüm geçer tarihin sayfalarından
bir ağıt yakılır anasız çocuklara
bir mezar kazılır adsızlar durağına

duvarlarında zehirli bir rüya
kovuklarında baykuşlar nöbetleşe

bize zül kokan zindanlar
prangalar çiviler ve isyan türküleri
o körpe düş katillerinden
insan insanın yurdu değildir
insan insanın uçurumu
ömür bağlasan tutmaz
nereye ayarlarsan ayarla imgeleri
eller çoktan unutmuş sevişmeleri


sonra bir kadın geçer
yükü Tanrı Dağları’ndan
yüzünde delişmen portreler
saçlarında fırtına alayı
sanki bir efsaneyi fırlatır bağrından
bir bakışı vardır hele
düş kuyusunda cehennemi emziren
yakmakla mükellef
yazığı ve yalnızlığı yaşatmakla münzevi


bir yakamoz püskürür kirpiklerin dar ağacına
bir kule boynunu eğer
bir kızılca toz kalkar efkârın ayak uçlarından


hayaller evler ve kırık kalpler
hiçbir dilde bağışlanmaz illegal hüzünler
bir karayel sağılır gecenin asimetrik pullarından
bir pıhtı çözülür uyak uçlarından
kentin en kuytusunda bir şair
ferman şiirindir dercesine
bir hayat geçer başı belada


ve bir şebperest
ayakkabısının altına yapışan kara çamur
bir günah gibi dikilir içine
konuşsa, yıkılacak sandığı bir şirkin bekçisi
tamamlanmayan her şeyin
kendi içinde tamam olduğuna inanarak


’’ hem put yapar
hem taşlar kendi elleriyle ’’


simdi sesini
bir kavanoza koyup susabilirsin
sular daha dindar
kuşlar daha mümindir bu gökyüzünde



_boran