anlamıyorlar ki ben bir harf lekesiyim
yara kelamın kıblesidir
hüzün Allah’ın merhameti


melalimdir beni ayakta tutan
yıkılan bir duvarın hıçkırığıyım
bilmiyorlar ki ben bir harabeyim
dirilirsem eğer şiir ölecek


sözcükler berelendikçe güzelleşir bunu bilirim
gövdesi tam olanın
gölgesinde tek bir dize bile konaklamaz


arsız bir imge gelir
durmadan kapıyı çalar
bir korku gibi sızar içimize
üstünde siyah bir fistan
elleri bir dilenci kadar ısrarcı
gülüşü jilet kesiği
bakışı idam uykusu
birisi aşk diyecek
birisi öperek öldürecek
şiir yoksa eğer seni kim böyle sevecek

hüznü örgütleyen bir leyl
bayrak dikti kalbime
faili ayan bir cinayet işledi zaman
deliller hâlâ atıyor içimde


içimdekiler topluca göç ediyorlar
korkuyorum kalbim öğrenirse yaşamayı
ölüm küsecek, ben iyileşirsem şiir ölecek


dünya bir cümledir
gelmeyecek olanın
gitmeyecek olan yasıyla kurulan
bu ne büyük kalabalık
ne derin bir azlık


esmer bir yalnızlıktır şiir
kır çiçeklerinden ödünç alır elasını
süslemez kendini
bir lav lalesi gibi bekler sırasını


ve dalına tüneyen kuş
kafes tanımaz hüzzam
uçarsa hatırası kalır bir gün
kim rüyasını ona emanet ederse
uyanınca hafifler
kim göğe dost olursa
yeryüzü onu incitmez


yaşamak cehenneminde yanmaya razıyım
su uyur da kanımızdaki sarmaşık uyumaz
bir mısra daha yazsam üşüyeceğim
bir kelime daha sevsem öleceğim

eğil ey kalbim
kendi yalnızlığının önünde eğil
biz iyileşirsek eğer
o gerdanlık kopacak
hayat çıplak ve çirkin kalacak
!

...