8
Yorum
13
Beğeni
5,0
Puan
92
Okunma
Ruhundaki kanatlara güvenip
Gökyüzü sanma her boşluğu …
Zira uçmak değildir, bazı düşüşler
Ve kurtuluş değil,bazı yükseklikler.
İçinde büyüttüğü umuda aldanır,
“Ben taşırım,” der insan,
Oysa , kendi yorgunluğunun altında kalır,
Çoğu zaman.
İçinden derin ve ulvi bir ses çağırır ,
“Bırak kendini, hafifle…”
Kendini her bırakış özgürlük değildir sevgili,
Yıkımdır bazı vazgeçişler, sessiz ve kararlı.
Kanatların olabilir ruhunda,
Her kanat seni göğe erdirmez sevgili;
izletir acılarını,daha yukarıdan insana.
Uçurumlarda güzel kokar,güzel görünür güzel konuşur bazen.
Sanki sana kollarını açmış merhamet eder gibi…
Acıması ve şefkati olmayan,
Mutlak bir son saklıdır taşın bağrında, aldanma...
Eksildin diye kendini boşluğa emanet etme.
Kırıldın diye düşmeyi kader bilme.
En büyük yanılgıyı,
Kendi içindeki fırtınaya inanırken yaşar insan.
Rüzgârını tanı önce , sarıl ona
Ruhundaki kanatlarına inan…
Unutma,
Her çağrı hakikat değildir.
Aldanırsın…
Aldanma....
5.0
100% (12)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.