Sevgili,

Bu satırları yazarken içimde ne bir öfke var ne de bir suçlama.
Sadece uzun süredir içimde biriken sessizliğin ağırlığı var.

Varlığım yok oluşun eşiğinde can çekişirken,
Duvardaki saatin tik takları, bana zamanı değil, yavaş yavaş tükenen yanlarımı hatırlatıyor.
Her tik tak , içimde susturduğum bir duygunun yankısı gibi.

Belki de mesele ne sendin ne ben.
Sadece bazı şeyler, ne kadar istesek de
olması gerektiği gibi olmadı.
Ben yoruldum…
Ama bu yorgunluk kimseye ait değil.
Ne sana yükleyebilirim bunu,
Ne de kendimi bütünüyle suçlayabilirim.

Sadece kabulleniyorum.
İçimde bir yerde hâlâ güzel olan ne varsa
İncitmeden bırakmak istiyorum.
Çünkü bazı duygular,
Devam ettikçe güzelliğini kaybeder

O yüzden gidiyorum…
Gidişim öylesine bir kaçıştan değil,
Kendimden vazgeçişimdendir
Bak, saat hâlâ tik tak ediyor.
Ama artık, bu sesler bir sonu değil,
Bir kabullenişi anlatıyor bana.

Eğer bir gün hatırlarsan beni,
kırgınlıkla değil…
Sakin bir anı gibi hatırla.

Hoşça kal sevdiğim.