Sanki omuzlarımda yarım kalmış geceler
Yorgun dualarım,içimde susmuş hayaller,
Bir daha hiç yeşermez sandığım kırık umutlarım vardı…

Yorgundum...
Tam da vazgeçmek üzereyken,
Küçük bir sandal gördüm, kıyıda.
Tıpkı benim gibi, sessizce duruyordu.
Hiç düşünmeden bindim içine,
Biraz dinlenmek, biraz kendimi duymak için.

O an,bir ses, bir hayat duydum,
Sanki “henüz bitmedi” der gibi.
Usulca suya iterken sandalımı dalgalar
İçimde unuttuğum birşeyler kıpırdadı yeniden.

Karanlık kıyıları,tenha yalnızlığımı geride bırakırken,
Önümde adı konmamış sabahlar…
Anladım ki insan bazen
Tükendiği yerde yeniden başlarmış,
Yeniden tutunurmuş umutlara.

Umut;
Her zaman mucizelerle gelmezmiş insana…
Bazen yorgun bir kalbin
Tekrar yola çıkmaya cesaret etmesiymiş meğer.

O gün
Bir sandala değil,umut sandalına tutundum
Haydi kaptan;
Tut şu dümeni rotamız yeni umutlar
Yelkenler hep ileri...

İyiki doğdun kaptanım hep birlikte nice seferlere