Bu aralar seni özlediğim kadar
yaşamayı da özlüyorum…
Garip değil mi?
Bir insan hem birini,
hem kendini aynı anda kaybedebiliyormuş.

Sahi… nasıldı nefes almak?
Göğsüm genişler miydi mesela,
Yoksa sadece bir alışkanlık mıydı yaşamak?
Hatırlayamıyorum.
Şimdilerde içime çektiğim hava bile
Sanki senden arta kalan bir anı şimdi.

Bir zamanlar sabahların vardı benim,
Uyandığımda içimde bir afiflik olurdu.
Güneş sadece dünyaya doğmaz,
Bana da değermiş gibi hissederdim.

Şimdilerde…
Nefes alıyormuşum gibi ama
Yaşamak değil bu.
Bu, sadece ölmemeyi sürdürmek gibi.

Sen varken ciğerlerim değil,
Kalbim soluk alırdı.
Her nefes bir anlam taşırdı,
Şimdilerde her soluk bir eksiliş gibi içimde.

Sahi…
İnsan ne zaman unutur yaşamayı?
Birini kaybettiğinde mi,
Yoksa kendini bıraktığında mı yarı yolda?
Ben ikisini de yaptım galiba.
O yüzden bu kadar sessiz içim,
O yüzden bu kadar ağır bu hava.

Ama yine de…
gecenin en koyu saatinde.
Çok derin bir nefes alıyorum,
Sanki içimde bir yer hâlâ direniyor gibi.

Belki de yaşamak ,tam olarak budur
Kaybettiklerinin ardından,kalan o ince umutla
nefes almaya devam etmek…

Ve ben her şeye , herkese,
Tüm kaybetiklerime rağmen.
Bir gün yeniden,
Nefes almayı hatırlamak istiyorum...