Biraz ben…
Susmayı öğrenmiş cümlelerimle
Adını içime gömen bir yalnızlık.
Biraz sen…
Bakışlarında sabaha yakın bir umut,
Kırgın ama vazgeçmeyen bir kalp.
Biraz da biz olur belki,
İki yorgunluğun aynı yerde dinlenmesi gibi.
Kırgınlıklarımızı birbirine emanet ederiz,
Kimseye anlatamadığımız acıları
Sessizce paylaşırız.

Biraz sen…
Üzerinden çok zaman geçmiş bir gülüş gibi,
Hatırladıkça içi sızlatan.
Biraz ben…
Konuşmaktan yorulmuş cümlelerimle
Suskunluğa sığınan bir yalnızlık
Hani biraz da biz olur muyduk?
İki yarımın birbirini tam sanması gibi…
Ne çok inandık buna.
Aynı yağmura ıslanıp
Aynı yalnızlıktan çıkacağımızı sandık

Sen geçmişini koyarsın masaya,
Ben yarım kalmış hayallerimi.
Ne hesap sorarız birbirimize
Ne de söz isteriz zamandan.
Sadece kalırız
Kalanların bildiği o ince yerde.
Belki yarınlarda,
Güneş daha geç doğar gözlerimize,
Ama daha sıcak olur içimiz.
Bir kahvenin buğusunda,
Bir akşamın yorgunluğunda
İyi ki deriz fısıltıyla.

Sen geçmişini sakladın,
Ben geleceğimi erteledim.
Ortaya koyduğumuz tek şey
Kırılgan bir umut oldu.
Ve umut, en çabuk yorulan şeymiş meğer.
Belki yarınlarda…
Ama yarınlar, hep başkasının kelimesi oldu.
Biz bugünde kaldık,
Kırık dökük bir akşamda,
Bitmeyen bir vedanın eşiğinde.

Biraz sen, biraz ben…
İki eksik tamamlanmaz belki
Ama birlikte eksik kalmak
Daha az acıtır insanı.
Ve hani biraz da biz olur ya,
Kimsenin görmediği bir köşede,
Dünyanın gürültüsünden uzakta…
Adımız aşk olmaz belki
Ama kaderimiz birbirine benzer.
Biraz sen, biraz ben…
Ama artık biz demekten korkmayan iki ses.
Kırıklarımızı saklamayız,
Çünkü birbirine yaslanan her yara
Bir gün kapanmayı öğrenir.
Güneş daha cesur doğar.
Daha çok ışık alır pencerelerimiz,
Ve umut, ilk kez
Yabancı hissettirmez kendini.
Elimi tutarsın,
Sadece tutarsın…
Bu bile yeter.
Çünkü bazı mutluluklar
Bağırmaz,
Ama kök salar insanın içinde.
Ve anlarız ki:
Her şeye rağmen,
Onca acıya rağmen
Hâlâ sevebiliyorsak
Bu bir mucizedir.

Biraz sen, biraz ben…
Ve artık yarınlara sığacak kadar
Güçlü bir biz.