Karagözlüm…

Bugün..
Öyle bir of çekesim var ki ,
Korkuyorum yokluğuna isyan sayılır diye.
Özlemekle sabır arasında,
İnce bir ipte yürür bazen insan.
Bir yanında hasret,
Bir yanında “bekle” diyen dualar…

Karagözlüm…
Saçlarına hangi rüzgar dokunuyorsa şimdi,
Bil ki içimden de aynı rüzgâr geçiyor.
Gece gözlerinle hangi göğe bakıyorsan,
Aynı yıldızların altında adını usulca anıyorum bende.
Seni kalbimde ibadet diye taşıdığım gibi.

Öyle çok özledim ki seni…
Günlerim eksik başlıyor,
Dünya biraz daha renksiz kalıyor,
Senin günüme deymeğince.
Ama garip bir umut var içimde;
Bu bekleyiş boşuna değil,
Dualarım yolunu biliyor sanki.

“Allah’ım…” diye başlayıp kaç geceye
Gözyaşlarımla sakladım cümlelerimin arasına adını.
Kaç sabah, yokluğunu içime gömüp
İhtimal de olsa, geleceğine tutundum.
Çünkü vazgeçmek değilmiş gerçek sevgi karagözlüm,
Gerçek sevgi; temiz bir kalple bekleyebilmekmiş.


Bir gün ansızın gelip.
Kapımı, ömrümü çalarsın diye.
Çok bekledim dedim gözlerine,
Hiç sitem etmedim sana.
Sana kavuşmak,
Bütün kırgınlıklarımı tek bakışta susturdu.

Gülümsedim bir an başımı göğe kaldırıp…
Ettiğim dualar kaybolmamış meğer.
Rabbim sessizliğimi de duymuş,
Sana kavuşturmuş, bütün yanlışların arasında.

Karagözlüm
Adınla uyanıyorum ,şimdi her sabaha
Ve biliyorum;
Seni beklemek ceza değilmiş bana…
Senli bir ömre hazırlıkmış meğer.

Karagözlüm hoşgeldin ömrüme...