Tutabilsem...
Avuçlarımda saklı bir dua gibi
Tutabilsem seni.
İçim senin içine durulmaz bir nehir gibi akarken,
Seni kimselerin erişemeyeceği
O mukaddes sandıklara mühürlesem.
En saf sevinçlerin yaşandığı
O bayram sabahları çıkarsam,
Çocuksu bir heyecanla,
Ferah naneli şekerlerin arasından
Seni çıkarsam...

Seni siyahlara gömsem;
Karanlığın o en derin,
En dokunulmaz kuytusuna saklasam...
Ama ben baktığımda,
Siyahının kalbinden doğan en parlak renkleri görsem.
Gülüşünü saklasam sinesinde ömrümün;
o gülüşten sızan,
yaşanmışlığın nişanesi olan
ince çizgilerini ve o derin bakışını...

Saklasam yaa...
Gökyüzünün kalbine, yıldızların o uçsuz buçsuz parıltısına,
Samanyolu’nun mahrem koynuna emanet etsem.
Şükürlerimin her bir hecesine,
bitmek bilmez sabrıma
ve o yakıcı hasretime katıp katıp gizlesem...

Dünyadaki bütün şiirleri okusam,
Hepsini yeniden yazsam
ve her mısramın en kuytu köşesine fısıldasam.
Öyle bir giz ki bu;
benden başka kimse bulamasa,
benden başka kimse göremese zarif çehreni.
O zarif nefesini, o asil ve zarif hallerini...
Yalnızca ben bilsem.
Benden başka kimse...
Ama hiçkimse
Bilmese,tanımasa seni..

Hasretinle yoğurup sabrımla mühürlediğim bu giz, mısralarımın arasındaki en mukaddes emanet kalsa;
En zarif haline
En zarif halimden....