Kuşlar uçmayı unutmuş bu sabah,
göğün mavisi solmuş;
oturup buna ağladım.
Sanma ki içimdeki o koca boşluk senin yokluğundan;
Kahvem bitmiş ona ağladım...

Pencerenin pervazı çürümüş,
boyası dökülmüş sokağın,
Durdum....
Geçip giden zamana ağladım
Çay demini almamış,
ekmeğin kabuğu fazla pişmiş,
Dizlerimdeki bu sızı
vaktinden evvel nüksetmiş...
Oturdum kaldırıma
Omuzlarımdaki yüke ağladım...

Ağlamışım, boynumu bükmüşüm ne çıkar?
Sanma ki özlemin göğsümü delip geçiyor.
Kışın ayazına,
Bereketsiz mevsime ağladım...


Gözümdeki bu sel,
sanma ki hasretinden...
Ya gözüme toz kaçmış
Ya alerjiden olmuştur..
Sanma ki yokluğunu bahane edip,
Alemin gürültüsüne ağladım.
Sen bilmezsin,
Ağlarım ben,
Ben hep ağlarım...



Ağlarım...
Senin o sığmadığın yüreğimi,
küçük küçük kederlerle avutup....
İnsan buna ağlamaz mı?
Ağlar...
Nasıl ağlamayayım..?


İlmek ilmek örülen bu hüzne,
her damlada bin defa boğulmaya,
Ben ağlamaya, hep ağlamaya,
senin dilsizliğinde kaybolmaya
meftunum.
Ben meftunum...
Sana çıkan yolların çıkmazlığına,
Gözümdeki selin dinmek bilmez arsızlığına,

Meftunum yanmaya,
meftunum her gece hasretinle
yeniden kül olmaya...
Ben meftunum.
Hep meftunum.
Bir ömür, senin yokluğunu "dünya" diye sevmeye Meftunum.

Sen bilmezsin
Hem nerden bileceksin
Ben yanmaya meftunum
Ve hep ağlamaya...


Sen bilme
Bilme sen...
Yanarım ben

Ateş yorulur mu hiç yanmaktan?
Yorulurmuş...
Kendi külüne aşık olanın yükü ağır olurmuş.
Ben o küle, o bereketsiz yangına,
Seni içimde har har yakıp da
Tükenmeyişime
Tüketmeyişime
Ben o dilsiz yangının yorgunluğuna ağlarım...
Ateş benim, duman benim, ah benim.
Sen sadece bilme...
Ben bu yanışın içinde kaybolmaya
Mahkumum
Meftunum
Mecburum..

BİLME.