“Bir Avuç Kül” adlı bu metin, sıradan bir aşk şiiri değildir; aksine insanın iç dünyasında yürüttüğü o kadim yolculuğun şiirsel bir anlatımıdır. Şair burada aşkı bir sonuç olarak değil, bir süreç olarak ele alır. Varılacak bir menzil değil, yürünecek bir yol vardır. Bu yüzden şiirin bütün dokusu boyunca okuyucu, bir kavuşmanın sıcaklığına değil, kavuşamamanın derin ve öğretici ateşine tanıklık eder.

Şiirin daha ilk cümlesinde karşımıza çıkan imge gücü, metnin tonunu belirler: adımların altındaki taşların bir alfabe değil de “senin çıkmazlarına yazılmış sessiz birer intihar mektubu” olarak tasvir edilmesi, yalnızca bir metafor değil, aynı zamanda şairin iç dünyasının dramatik haritasıdır. Burada yürüyüş fiziksel bir hareket olmaktan çıkar; ruhun kendi karanlığı içinde yaptığı bir yolculuğa dönüşür.

Metnin ilerleyen bölümlerinde şairin ortaya koyduğu en önemli düşünce, aşkın çoğu zaman bir varış değil, bir arayış olduğudur. “Bir insan neden hiç varamayacağı bir limanın fırtınasına aşık olur?” sorusu, aslında şiirin merkezindeki felsefi düğümü oluşturur. Çünkü insan ruhu çoğu zaman huzura değil, kendisini dönüştüren mücadeleye bağlanır. Bu bakımdan şiir, yalnızca romantik bir anlatı değil; aynı zamanda varoluşsal bir sorgulamadır.

Şairin kullandığı imgeler dikkat çekici bir bütünlük taşır. Liman, fırtına, yokuş, yol, karanlık ve yıldızlar… Bunların her biri yalnızca doğa unsurları değil; insan ruhunun farklı hâllerini temsil eden sembollerdir. Özellikle “yokuş” imgesi, şiirin ana metaforlarından biridir. Çünkü şair sevdiği kişiye ulaşmanın kolaylığını değil, o yokuşu sırtında bir dünya yükle tırmanmanın çilesini sevmektedir. Bu noktada aşk, bir ödül değil; insanı olgunlaştıran bir sınav hâline gelir.
Şiirin en çarpıcı cümlesi ise kuşkusuz şu itiraftır:

“Ben seni değil, senin yolunu sevdim.”
Bu cümle yalnızca bir aşk itirafı değil, aynı zamanda insan psikolojisinin derin bir çözümlemesidir. Çünkü çoğu zaman insanın bağlandığı şey kişi değil; o kişi aracılığıyla yaşadığı iç yolculuktur. Bu anlamda şiir, aşkı bir hedef olmaktan çıkarıp insanın kendi ruhuna yaptığı uzun bir yürüyüşe dönüştürür.
Metnin müzikal tarafı da ayrıca dikkat çekicidir. “Nihavent bir makamda ömrün akşamına yaslanmak” ifadesi, Türk musikisinin hüzünlü ve zarif tonunu şiirin atmosferine taşır. Böylece metin yalnızca düşünsel olarak değil, duygusal ve ritmik olarak da okuyucuyu içine çeker. Şiir adeta bir makam gibi ağır ağır ilerler; yükselir, durur, derinleşir ve sonunda sessiz bir yankı bırakır.
Son bölümlerde ise aşk, fedakârlığın en saf hâline dönüşür. Şair artık kendi varlığını geri plana iter ve sevdiği kişinin esenliğini merkeze koyar. “Ben bin kez eksilsem de sen bir zerre solma diye ruhumun surlarını önüne seriyorum” dizesi, aşkın koruyucu ve adanmış tarafını güçlü bir şekilde ortaya koyar. Burada sevgi, sahip olmak değil; korumak ve gözetmek biçiminde tezahür eder.

Şiirin başlığı olan “Bir Avuç Kül” ise metnin bütün anlamını içinde saklayan bir semboldür. Çünkü insan bazen uzun bir yolculuğun sonunda elinde yalnızca hatıraların küllerini bulur. Ancak şairin sorduğu esas soru şudur: Eğer yol insanı değiştirmişse, eğer ruh o yürüyüşte olgunlaşmışsa, o küller aslında bir kayıp mıdır, yoksa bir dönüşümün hatırası mı?
İşte bu yüzden “Bir Avuç Kül”, yalnızca bir aşk şiiri değil; insanın kendi iç yolculuğunun, sabrının, arayışının ve fedakârlığının şiirsel bir kaydıdır. Böyle bir metin, okuyucunun zihninde geçici bir duygu bırakmaz; aksine yavaş yavaş büyüyen bir düşünce tohumu eker.

Bu şiiri yazan kalemi ve yüreği içtenlikle tebrik etmek gerekir. Çünkü bu metin, kelimelerin yalnızca anlatmak için değil, insan ruhunun derinliklerine dokunmak için de kullanılabileceğini gösteren güçlü bir örnektir. Böyle şiirler edebiyatın gürültüsüz ama kalıcı izler bırakan eserleridir. Kalemi böylesine derin bir sese sahip olan bir şairin yazmaya devam etmesi, hem şiir hem de okur için büyük bir kazanç olacaktır.

Gerçek aşk ve bağlılık, vuslatın (kavuşmanın) durağanlığında değil; o hedefe giden yolun çilesinde, özleminde ve bitmek bilmeyen yürüyüşündedir. Şair
HAVVA için menzil, aşkın sonu demektir; oysa yolculuğun kendisi aşkın ta kendisidir.kalemim daim olsun inşallah.