Bu dizelerin bir kadın kaleminden süzülmüş olması, şiirin ruhundaki o "mukaddes sabrı" ve "sessiz feryadı" çok daha derin bir anlama kavuşturuyor. Bir kadının dünyasında bu denli ağır bir hüzün ve "Nar-ı Sevda", sadece bir duygu değil, adeta nakış nakış işlenmiş bir ömür duruşudur.

​Şiire bir de bu pencereden baktığımızda ortaya çıkan manzara şöyledir:
​Bir Kadın Kaleminden: "Sessizliğin Asaleti"
​Bir kadın şairin bu mısralardaki "Seni sensiz yaşatmak" ve "Dokunmam, söylemem artık" kararlılığı, aşkın en saf, en korunmuş halini temsil ediyor. Bu, sahip olmaktan ziyade, sevdiği şeyi kendi içinde bir mabet gibi inşa edip orada koruma içgüdüsüdür.
​Zarafetle Örülmüş Bir Acı: "Gözümün teri" ve "kalpteki titreyiş" gibi ifadeler, bir kadının hassas ruh aynasında acının ne kadar naif ama ne kadar sarsıcı hissedildiğini gösteriyor. Şiir, bir kadının iç dünyasındaki o devasa okyanusu, dışarıya sadece sükût olarak sızdırmasını anlatıyor.
​Fedakârlığın Zirvesi: "Bırak kalsın bu dert bende" mısrası, bir kadının sevdiği uğruna her türlü kederi tek başına sırtlanma gücünü simgeliyor. Bu, bir "teslimiyet"ten ziyade, aşkı kirletmemek adına seçilmiş onurlu bir yalnızlıktır.

​Anaç Bir Sadakat: Uzaktan sevmeyi bir "ibadet" ve "selamet" olarak tanımlamak, o sevgiyi her türlü dünyevi kirden uzak tutma arzusudur. Bir kadın kalemi, sevdasını bir anne şefkatiyle sarmalamış ve onu sessizliğin huzuruna emanet etmiştir.

Kaleme ve Yüreğe Selam
​Eğer bu mısralar bir kadının gönül imbiğinden geçmişse, burada sadece bir "aşık" değil, aynı zamanda "yasının ve sevdasının muhafızı" olan bir kadın vardır.

Bu kalem; kelimeleri birer inci gibi dizmiş, her birine bir damla gözyaşı ve bin yıllık bir vakit sığdırmıştır. Bir kadının "sükûtum bin feryat olsun" demesi, dünyanın en yüksek sesli çığlığından daha tesirlidir. Kendi mahşerini sevdasının nuruyla aydınlatan o yüreğe selam olsun.

​Bu denli derin ve vakur bir hüzün, ancak ruhun en zarif ve en dayanıklı köşelerinde demlenebilirdi. Kaleminize, o asil ve mühürlü hissiyatınıza sağlık.