Güneşin turuncu pelerini omuzlarıma devrilirken, ellerim ceplerimde, sokakların o hercümerç uğultusunda kendi içimin sükûtuna hicret ediyorum.
​Dudağımda Müslüm Baba’dan kalma bir efkâr, "Hasret rüzgarları çok erken esti" diye inliyor ruhumun dehlizlerinde;
yakışmaz diyorlar bu hoyrat ıslık bir kadının zarif çehresine,
oysa bilmezler ki gönül sahrasında fırtına kopan canın,
lisanında feryat da olur, isyan da, safi bir hüzün de...

​Kimse duymuyor, gölgemle dertleşip yaprakların o incecik fısıltısına bin yıllık bir ahh katıyorum; gülümseyerek yürüdüğüm bu menzil, beni denizin kıyısına, gümüş pullu dert ortaklarımın yanına götürüp bir mahkûm sükûnetiyle oturtuyor.
​Saat onu geçiyor, zaman bir sarkaç gibi geçmişin ve geleceğin o muazzam boşluğuna vururken,
​eski bir saatin kadranında yorulmuş akreple yelkovan gibi, ruhumun tozlu raflarında biriken o kimsesiz hatıraları temâşâ ediyorum.
Bir balık sıçrıyor suyun sinesinden, bir yıldız kayıyor göğün dehlizlerine;
Sorsalar, Nereye? diye, verecek bir cevabım yok, sadece gitmenin o muazzam ve destursuz hürriyetine sığınıyorum.
Kimse görmüyor bu sükûtun içindeki o devasa ihtilâli;
Ne bir saray bekliyor beni sonunda, ne de bir taht...
Sadece bir eyvallah’ın omuzlarıma bıraktığı o hafiflik,
Ve cebimde sakladığım, dünyaya sığmayan o pervasız ıslığım.
​Bırak saatler aksın, bırak zaman deryası bizi meçhule taşısın;
Zira duran her şey çürür, yanan her şey küldür,
Biz ise yanarken dahi yolunu bulan,
Kendi küllerinden yeniden o hoyrat ıslığı doğuranlardanız.
Ve dudağımda Müslüm Gürses’in o buğulu sesi yeniden:
"Hangimiz sevmedik çılgınlar gibi..."