Deli gibi bir yağmur yağıyor bu gece.
Sanki bu gece, o gece...
Nerdesin Havva?
Gittin mi sessizce?
​Hem de böylece,
Gizlice,
Derince...
İçe... Hep içe,
İçe içe,
Aşkın şerbetini,
Sessizce...
​Gittin mi?
Nerdesin Havva?
​İncesin biliyorum
Narince
Zarifçe...
Hecesin...
Gel, cümleler devrik,
Yarım ve anlamsız.
Arıyorum,yoksun..
​Nerdesin Havva?

İnsan kendinden kaçar mı?
Gel Havva...

Deli gibi bir yağmur yağıyor bu gece,
Sanki gök kubbe içime yıkılıyor.
Sanki bu gece, o hesap gecesi...
Soruyorum sessizliğin en koyu yerine:
Nerdesin Havva?
​Gittin mi gerçekten sessizce?
Arkamda tek bir ayak izi bile bırakmadan,
Hem de böylece,
Göz göre göre,
Gizlice...
​Derince bir kuyuya düşer gibi,
İçe, hep içe, en derine...
İçe içe bitiremediğim o keskin sızıyı,
Aşkın zehirle karışık şerbetini,
Sessizce yudumlayıp gittin mi?
​Gittin mi Havva?
Nerdesin o halde?
Kendi gölgenden bile saklandığın o kuytu neresi?
​İncesin...
Bir kır papatyasının boynu kadar narin,
Bir rüzgârın dokunuşu kadar kırılgan.
Ve ben, fırtınanın ortasında seni arıyorum.
Her harfte, her nefeste...
Hecesin dudaklarımda; heceliyorum ama birleşmiyor kelimeler.
​Gel artık...
Bak, ardında bıraktığın cümleler devrik,
Anlamlar öksüz,
Zaman yarım,
Her şey alabildiğine anlamsız.
​Nerdesin Havva?
Cevap ver bu uğultulu geceye:
İnsan kendinden kaçar mı?
İnsan kendi kalbinden hicret eder mi böyle?
​Sustukça büyüyor içindeki o yabancı,
Sustukça kayboluyorsun kendi labirentinde.
Kaçtığın yolların hepsi yine sana çıkıyor, görmüyor musun?
Kendi yangınından kaçıp yine kendi külüne sığınıyorsun.
​Daha fazla susma, daha fazla saklanma.
Bu gece dön kendinin gurbetinden.
Gel Havva...
Kendine gel.