Denizin mavisini gözlerine mühürlemişti kadın,
Her gülüşünde kıyıya vuran dalgalar gizliydi.
Gökyüzü rengini onun bakışından ödünç alırdı da,
Kimse bilmezdi o mavilikte boğulan fırtınaları.
​Saçlarına rüzgârın eliyle başaklar dolaşmıştı,
Altın sarısı bir hüzünle dalgalanırken telleri,
Kirpiklerine tutunan yağmur damlaları,
Süzülmeye cesaret edemeyen yaşların nöbetçisiydi.
​Sevilmeden sevmenin o ağır, o ezici saltanatı,
Bir dağ gibi çökmüştü narin omuzlarına.
Dışı bahar bahçe, tebessümü dünyaya hediye,
İçi darmadağın, içi dondurucu bir kış kıyamet.
​Solan başakların boyun büküşüydü her adımı,
Gözlerindeki mavidir taşıyan bu derin yası.
Kimseler bilmez, sabaha dek süren o harbi,
Gülüşü maskesidir, kalbi ise bir ömür fukarası.
​Bir ömür feda edildi hiç sevilmeyen o sinede,
Yalancı sevdalar, kırık dökük ümitler içinde.
Kendi külünden doğan bir anka kuşu misali,
Yanar da sessizce, dumanı tütmez kimsenin gözünde.
​Ağır gelir bazen taşımak bu gaddar dünyayı,
Gönül tarlasında yeşermez bir tek sevgi payı.
Yine de eğmez başını o mağrur, o yaralı kadın,
İçinde saklar fırtınayı, unutup ağlamayı.
​Sus kadın, sakla o sızlayan derin suları,
Burası tenha değil, burası sağır, burası kör.
Gözyaşlarını rüzgâra bile emanet etme,
Kimse görmesin kalbinin kuyusundaki sızıyı.
​Sükutun hırkasını giyin de öyle geç kalabalıktan,
Anlamazlar feryadını, anlamazlar acıdan, sızıdan.
Gözyaşın akmasın pınardan, dökülsün satırlara,
Gemilerin yürüsün kara topraktan, sıyrılsın karadan.
​Denizler dar geldiyse bu muazzam kedere,
Mısralara sal dümenini, dökülsün ne varsa.
Sular çekildiyse, umutlar karaya oturduysa,
Yürüt gemilerini karadan bu amansız geceye.

​Ama ne olur, sus...
Kimse duymasın içindeki sarayların yıkılışını.
Sadece mısralar bilsin seni,
Sadece gece anlasın...