Beni kendine düğümle; dilime düğümlü bütün isimlerinle.
Aklımdan geçen düşüncelerimle.
Söz konusu olduğunda,
dişlerimin arasındaki zikrimle.

Beni kendine vur!
Gelen geçen ağlasın üstüme.
Tazecik fidanlar yeşersin bedenimin çorak çölünde.
Tazecik papatyalar…
Sonra bırak,
yeniden gitmeye yelten istersen.

Asfaltlara döşe ya da!
Kaldırımlara kilitle…
Akordu bozuk bir enstrümana mühürle.
Bileğindeki dövmenin altındaki noktaya!
Dikiz aynana.
Pencerene çarpan rüzgara.
Uzatmadan gitmeye yelten sonra.
Uzatmadın zaten hiçbir zaman.

Kaburgamı aç gitmeden hemen önce.
Oralar kırık.
Oralar, oldum olası kıvrık.
Kaç kez battıysa canıma bu kıymık,
Kaç kez geçtiyse gözümden yeltenmelerin,
İşte o kadar,
İşte öyle,
İşte tam da orda yatıyor cesedim.

Beni varolmak istediğin kadar yok say; tek tek parmaklarımı, saç tellerimi…
İstediğin kadar say.
Sonra unutma!
Gitmeden açtığın kaburgamı sar.
Bunu da içi boşaltılmış iskeletimin son arzusu say.

Aklımı kullan.
İçinde senin için kuşlar, kaplumbağalar,
türlü börtü böcek,
türlü baharlar doğurdum.
Sessizliğini saracak korunaklı annesel sesler.
Bayramlarda tebessümler.
Ağrılarına karşı kapsüller.
Acılarına karşı yumuşacık kollar doğurdum.
Tükendiğin yerde, yeni bir sen…

Beni dünyanın sonuna yuvarla.
Aşağıdan yukarı düşür.
Yukarıdan aşağı fırlat.
Yuvarla gülüşlerimi.
Kendinden aşağı.
Balkondan aşağı.
Gamzenden aşağı.
Dünyadan aşağı.
Sonra çok gecikmeden yelten gitmeye.

Kayalardan mağaralar oymana gerek yok.
Pembeyle kandır beni.
Ellerinle yoğur merhametimi.
Göz çukurlarımda torbalar oluştur.
Varsın uykuya kısır gecelerim olsun, ne çıkar!
Beni kendine düğümle; dilimde düğümlü bütün isimlerinle.
Aklımdan geçen düşüncelerimle.
Söz konusu olduğunda,
dişlerimin arasındaki zikrimle.
Durma!
Zaman kısa.
Durma!
Vazgeçmiyor dönmekten dünya.
Durma!
Beni kendine sakla.