Dur ey zaman…
Bir an dur da yeryüzünün yüzüne bak!
Bu nasıl çağ ki utanç göklere kadar yükselmiş,
İnsan kendi kardeşinin çığlığına sağır olmuş.

Toprak ağır…
Mazlumların gözyaşıyla ıslanmış bu çağın bağrı.
Gökyüzü suskun; yıldızlar bile utangaç
Bu kirli manzarayı seyretmekten.

Ey insan!
Bir vakitler emaneti taşıyan sen değil miydin?
Adalet diye ayağa kalktığın günleri
Nasıl bu kadar kolay unuttun?

Bir düzen kuruldu dünyada —
Kibirden kuleler yükseldi ufuklara.
Zulüm saray kurdu, merhamet kapı dışı edildi.
Ve insanlık kendi gölgesinden korkar oldu.

Ama bilmezler…
Hesapların en büyüğü onların değil.
Planların en genişi onların değil.
Göğün ve yerin sahibinin kuşatması
Bütün tuzaklardan daha geniştir.

Ey iman taşıyan yürek!
Korkma bu gürültüden.
Korkma karanlığın kalabalığından.
Çünkü hak yolunda yürüyen bir avuç insan
Bazen bir çağın kaderini değiştirir.

Kenetlenin!
Bir elin parmakları gibi birleşin.
Ayrılık rüzgârına kapılan saf
Düşmanın en kolay avıdır.

Ama birlik olan yürekler
Bir dağ gibi durur fırtınanın karşısında.
Ve o dağ, imanla yükselmişse
Hiçbir tufan yıkamaz onu.

Ey gaflet uykusuna gömülen kalabalık!
Uyan artık!
Zulme sessiz kalmak
Zalimle aynı sofrada oturmaktır.

Bir çocuk ağlarken susan dil
Kendi insanlığını gömmüş demektir.
Bir mazlum ezilirken başını çeviren göz
Zincirin bir halkasıdır artık.

Ey dünya!
Terazin bozulmuş, ölçün şaşmış.
Ekin bozulmuş, nesil savrulmuş.
Vicdan sürgünde bir garip gibi dolaşıyor.

Ama unutma —
Karanlık ne kadar koyu olursa olsun
Bir kıvılcım yeter sabahı başlatmaya.

O kıvılcım bazen
Bir yüreğin duasıdır.
Bazen bir insanın dimdik duruşu.

Bir tek yürek imanla çarpsa
Ordular titrer.
Bir tek saf samimiyetle kurulsa
Tarih yeniden yazılır.

Çünkü zulmün saltanatı
Taş üzerine değil kum üzerine kuruludur.
Ve mazlumun duası
O kumu yerinden oynatan rüzgârdır.

Bir gün gelecek…
Zalimlerin kuleleri çatırdayacak.
Kibir sarayları birer birer çökecek.
Ve karanlığın hükmü
Sabahın ilk ışığında eriyecek.

O gün tarih diyecek ki:
“Bir avuç insan vardı;
Korkmadılar, eğilmediler, susmadılar.
Hak bildikleri yolda yürüdüler.”

Ve o yürüyüş
Bir çağın kaderini değiştirdi.

Ey insan!
Eğer bu çağın karanlığında yaşayacaksan
Bir mum gibi değil
Bir güneş gibi doğ!

Vicdanını kılıç yap,
Adaleti bayrak yap,
Merhameti yol yap kendine.

Çünkü yeryüzü yeniden dirilecekse
Bunu yapacak olan
Uyanmış insanın kalbidir.

Ve bil ki —
Hak uğruna yürüyenler
Asla yalnız değildir...

Erol Kekeç/09.03.2026/Sancaktepe/İST