Sofra kurmuşsun görkemle, ışıklar içinde,
Kalabalık, kahkahalar, övgüler havada…
Ama sorarım ey insan, söyle bana:
Aç bir çocuğun duası var mı o sofrada?

Altın tabaklar dizilmiş, gümüş kaşık parlıyor,
Masada nimet çok, sözler çok, alkış bol.
Lakin denize dökülen bir tas su gibi bu hâl,
Tok olanın önüne konan nimet neye yol?

Bilmez tok olan çoğu zaman
Bir lokmanın kıymetini.
Bir hurma bazen bir ömürdür
Yetimin kırık kalbinde.

Bir kapı vardır şehrin kuytusunda,
Ne ışık vurur penceresine ne şenlik sesi.
Akşam iner oraya ağır bir hüzün gibi,
Bir tas çorba bekler bütün hanesi.

Ezan yükselir minareden…
Şehir sofralara koşar sevinçle.
Ama o evde bir sessizlik vardır;
Sanki gece çöker daha güneş bitmeden.

Bir çocuk vardır gözleri göğe dönük,
“Belki biri çalar kapıyı” diye bekler.
Bir anne vardır sabrı ekmek gibi bölünmüş,
Duasını gözyaşıyla yoğurur her seher.

İşte iftar oradadır aslında,
Rahmet oraya iner sessizce.
Bir yetimin tebessümü
Bin saraydan değerlidir gökte.

Gösterişin gürültüsü arşa varmaz,
Alkışların yolu göğe çıkmaz.
Ama bir fakirin “Allah razı olsun” deyişi
Yıldırım gibi kapıları açar.

Ey insan!
Merhametini alkışa satma sakın.
İyilik dedikleri şey
Kalabalık meydanlarda büyümez.

İyilik bazen bir kapıyı çalmaktır,
Bazen bir yetimin başını okşamak.
Bazen bir sofrayı ikiye bölmektir,
Bazen aç bir kalbi doyurmak.

Çünkü rızkın bereketi paylaşmaktır,
Lokmanın nuru bölündükçe artar.
Bir fakirin duası göğe yükselince
Rahmet yeryüzüne yağmur gibi yağar.

O hâlde ey gönül sahibi!
Bırak gösterişin boş saltanatını.
Git bir kimsesizin kapısına bu akşam,
Gerçek iftar orada kuruludur.

Bir lokma ver, bir gönül al,
Bir yetimin gülüşüyle dünya aydınlansın.
Çünkü Allah katında en büyük sofra
Aç bir kalbi doyuran sofradır insan...

Erol Kekeç/10.03.2026/Sancaktepe/İST