BULABİLİRSEN BENİ
Fevzi Emir Yılmaz

İnandırıp da gittin, bir sevda masalına,
Vaad ettiğin o sözler, gelmedi mi aklına,
Çıkar gelirsin de sen: yenilip insâfına,
Kandırdığın o yerde, bulabilirsen beni.

Gönlümü yurt bilip de, kalmadın, ey göçeri,
Düşecek elbet yolun, bu kapıdan içeri,
Çekip çıkarırsın da sapladığın hançeri,
Bıraktığın o yerde, bulabilirsen beni.

Bambaşka dünyalara savurdun ikimizi,
Gölgesiz bir çöl gibi kavurdun içimizi,
Belki bir çare bulup, yeşertirsin de bizi,
Soldurduğun o yerde bulabilirsen beni.

Bir mendil uzatırsın kanayan gözyaşıma,
Şevkatli bir el gibi, dokunursun başıma,
Gelip dikilirsin de pişmanlıkla karşıma,
Ağlattığın o yerde, bulabilirsen beni.

Gönlümdeki yangını söndürmedi ki zaman,
Şimdi yakmaz canımı küllerimle oynaman,
Bu onulmaz derdime bulursun da bir derman,
Yandırdığın o yerde, bulabilirsen beni.

Yaşayamam diyordun olmasaydın yanımda,
Kalmadı artık inan, sabrım da zamanım da,
Son nefesi vermeden, gelip de son ânımda,
Öldürdüğün o yerde, bulabilirsen beni.

Hiç ümit vermeseydin, yanmazdı böyle canım;
Girmeseydin kalbime, donup kalmazdı kanım;
Kurulup sarayıma, olursun da sultanım;
Aldattığın o yerde, bulabilirsen beni.