Bazen sana ulaşabilen insanlar
Senin başkaları için ne kadar zor,
Ne kadar uzak,
Ne kadar imkânsız bir ihtimal olduğunu bilmezler.
Çünkü insan
Elinin altında olanın değerini ölçmez.
Sürekli gördüğü bir gökyüzünün
Bir başkası için nasıl bir mucize olduğunu düşünmez.
Ben sana yakındım;
Bir kelimen kadar,
Bir akşamın sessizliği kadar,
Bir kalp atışının arası kadar yakındım.
Ama sen
Yakın olanın sıcaklığını değil,
Uzak olanın hayalini sevdin.
Oysa bilseydin;
Bir selamını duymak için
Geceyi sabaha bağlayan insanlar vardı.
Bir gülüşünü görmek için
Ömrünü bekleyişe çeviren kalpler vardı.
Sen ise
Sana açılmış bir gönlü
Sıradan bir kapı sandın.
İstediğinde çaldın,
İstediğinde sustun,
İstediğinde yok saydın.
Bilmedin ki
Bazı kapılar
Herkese açılmaz.
Bilmedin ki
Bazı kalpler
Bir kez kırıldığında
Bir daha eskisi gibi çarpmaz.
Ben sana her şeyi anlatabilirdim;
Yılların yorgunluğunu,
İçimde büyüyen sessizliği,
Gecelerin boynuna dolanan yalnızlığımı…
Ama sen
Sözlerimin ağırlığını değil,
Sessizliğimin kolaylığını seçtin.
Ve bir gün
Hiçbir şey söylemeden çekildim hayatından.
O gün anladın belki de;
Bir insanın sana yakın olması
Onu değersiz yapmaz.
Aksine
Onu sana verilmiş en büyük emanet yapar.
Şimdi ben
Uzak bir şehir gibiyim sana.
Adını biliyorsun
Ama yollarını hatırlamıyorsun.
Bir zamanlar her an ulaşabildiğin ben
Şimdi sadece bir hatırayım.
Ve belki bir gece
İçinden şu cümle geçecek:
“Bazen sana erişimi olan insanlar
Senin başkaları için ne kadar ulaşılmaz olduğunu fark etmezler…”
Ama işte
O gerçeğin en ağır tarafı şudur:
Sen bunu anladığında
Ben artık
Herkese değil,
Hiç kimseye yakın olmayacak kadar
Uzaklaşmış olacağım.


Kadir TURGUT