YUSUF’UM
Fevzi Emir Yılmaz


Bir asılsız söz için atılmış zindanlara,
Umutları bembeyaz, talihi baştan kara.
Sür zaman merhemini; kapanacak bu yara,
Bu kapkara bulutlar dağılacak, Yusuf’um.

Sanma ki bu mahpusta sen tek başına kaldın;
Mektep edip zindanı, bizi içine saldın.
Gör hakkın rahmetini; bir bırakıp üç aldın,
Nimetin günden güne çoğalacak, Yusuf’um.

Yanlış karârı olmaz bu yüce adaletin;
Yalanla, iftirayla eksilmez asaletin.
Tevekkül et Allâh’a; düşmesin dirayetin,
Sen bu şerrin hayrını göreceksin, Yusuf’um.

Şu sayılı günlerde olgunlaştı ruhumuz;
Biraz daha sabırla artacak huzurumuz.
Bitecek gözyaşımız, parlayacak nûrumuz,
Bir ömür mutluluğa ramak kaldı, Yusuf’um.

Bu karanlık zindan da parlayacak güneşin;
Zerresi kalmayacak içindeki ateşin.
Karşılayacak seni iki kızın, bir eşin;
Mutluluğun kat be kat çoğalacak, Yusuf’um.

Bâki değil esaret; bir gün hür olacaksın.
Özlediğin huzuru yakında bulacaksın.
İki tatlı kızından bir buse alacaksın;
Saadet dolu yuvan şen olacak, Yusuf’um.