Yeşil bir baharla
aynalara dökülür suların gurbeti
Yüzümün coğrafyasında kimsesiz nehirler
Kan tutmuş ağaç konakları
Dünya avcumda dilsiz bir sarkaç
cam uykusu



​Usul usul sızlayan leylimli rüzgar
alnıma dolanırken sokaklar
Belki bir akşamüstüdür çanlar
çalınır çıplak sürgünleri
Uyanır çıldırasıya siyah
dalında tomurcuğuyla



​Sonra
O çalımlı bulutları çelikten göğe ilikleyip
Öptüm dudaklarını serçelerin
göç yollarını topladım dillerinden
Mısra mısra kekik kokulu sızıyla yeşerip
İçime çıplak bir turkuaz ektim
Kökleri sessizliği döven arduvaz...



​Ah
Uykulu saçlarımın ay bulutu
beyazlar emzirelim yorgun gölgelere
kahve bir bozkır sağılsın göğsümüze
Yoksa iliklerine kadar kanıyor su
Uyanık mahzenin tuz göllerinde
közlenmiş bir fısıltı



​Sırçadan bir kuyu.
Yollar var gözbebeklerimde
Sesimden ağır.
Uzaklar...

​Cebimdeki güneşin harıyla içine çekiliyor gece