Bazen düşünüyorum…
Bu kadar susarak kimi koruyorum?
Kendimi mi, yoksa kırılmasın diye başkalarını mı?
İçimde bir çığlık var aslında.
Sessiz ama kulakları sağır edecek kadar güçlü.
Dışarıdan bakınca sakinim,
içeride ise fırtına var.
Kimse görmüyor çünkü ben göstermiyorum.
Çünkü güçlü olmayı öğrendim küçük yaşta.
Ağlarken bile dik durmayı…
Kırılırken bile “iyiyim” demeyi…
Ama insan hep güçlü kalamıyor.
Bir yerde dizlerinin bağı çözülüyor.
Bir yerde kalbin “artık yeter” diyor.
Ben artık yoruldum.
Sürekli düşünmekten,
Sürekli içime atmaktan,
Sürekli bir şeyleri tek başıma taşımaktan yoruldum.
Bazen biri omzuma dokunsun istiyorum.
“Söyle, anlat, dağıl biraz” desin.
Toparlamak zorunda olmadığım bir an istiyorum.
Güçlü görünmek zorunda olmadığım bir yer…
Ama yine susuyorum.
Çünkü alışkanlık oldu.
Çünkü anlatmak, yeniden yaşamak gibi geliyor.
Ve ben aynı acıyı tekrar tekrar yaşamaktan da yoruldum.
Şimdi gecenin bir yerinde,
gözlerim tavana dalmış halde şunu fısıldıyorum:
“Ben aslında iyi değilim.”
Ama bunu sadece ben duyuyorum.
Ve sabah olduğunda
yine yüzüme bir ifade takıp
hayata karışıyorum.
İçimdeki yorgunlukla,
Anlatamadıklarımla,
Ve kimsenin bilmediği o sessiz savaşla…
Sadece yorgunum demek kolay.
Ama gerçeği şu:
Ben tükenmeden ayakta kalmaya çalışan bir kalbim.



Bu kadar sustuğum için kendime bile yabancılaşacağım.
Aynaya baktığımda gözlerimi tanımayacağım.
Çünkü insan en çok içini inkâr ederken kaybolur.
Ben kayboldum.
Bir çığlığın ortasında,
kimsenin duymadığı bir yardım çağrısında…
Herkes beni güçlü sandı.
Oysa ben sadece dağılmamak için taş kesildim.
Ağlamamak için içimi kuruttum.
Sevilmediğimi hissetmemek için duvar oldum.
Şimdi içimde ne gözyaşı kaldı ne isyan.
Sadece ağır bir boşluk var.
Sanki göğsümün ortasında kocaman bir çukur.
Ne doldurabiliyorum, ne kapatabiliyorum.
Ben artık yoruldum demek hafif kalıyor.
Bu yorgunluk kemiklerimde değil,
ruhumu çürüten bir ağırlık.
Bir gün gerçekten susacağım.
Öyle bir susacağım ki…
Ne “iyiyim” diyeceğim,
ne de bir daha anlatmaya çalışacağım.
Ve belki o zaman fark edecekler:
Ben yardım istemedim çünkü gururluydum değil,
Ben yardım istemedim çünkü kimse gerçekten duymuyordu.
Şimdi içimde tek bir cümle yankılanıyor:
Ben yaşadım ama hissedemedim.
Sevdim ama tutunamadım.
Dayandım… ama içimdeki ben çoktan çöktü.
Ve en ağır olan şu:
Ben hâlâ buradayım.
Ama artık hiçbir yerde değilim.