Nasıl mıyım diye soruyorum kendime…
Cevap veremiyorum. Çünkü kelimeler bile yorulmuş bende.
Uyku düzenim yok değil, huzur düzenim yok.
Gözlerim kapanıyor ama zihnim sabaha kadar açık kalıyor.
Düşünceler kapımı çalmıyor artık, içeri yerleşmişler.
Her şeyi kafama takıyorum değil…
Her şey kafamın içinde dönüp duruyor, ben ortasında sıkışıp kalıyorum.
Yalnız hissediyorum.
Kalabalığın içinde, seslerin ortasında, hatta aynaya bakarken bile yalnızım.
“Iyiyim” diyorum…
O kelimeyi söylerken içimde bir şey daha kırılıyor.
Çünkü iyi değilim.
Sadece alıştım susmaya.
Kendimi anlatamıyorum.
Belki de anlatırsam dağılacağım diye korkuyorum.
Belki biri gerçekten anlarsa, o zaman gözyaşlarımın önüne geçemeyeceğim diye…
O yüzden içim dolu dolu susuyorum.
Bir bardak gibi…
Taşsam kim toplayacak beni?
Hayattan keyif almıyorum artık.
Eskiden güldüğüm şeyler şimdi uzaktan bir yabancı gibi.
Ne sevincim tam, ne hüznüm rahat.
Sadece bir ağırlık var göğsümde.
Adı konmamış bir yorgunluk.
Ruhun dizlerinin üstüne çökmesi gibi.
Ben sadece yorgunum diyerek küçültüyorum derdimi.
Ama bu yorgunluk bedenimde değil.
Bu yorgunluk kalbimde.
Her güçlü duruşumun altında biraz daha eksilen bir ben var.
Ve en acısı ne biliyor musun?
Kimse fark etmiyor.
Çünkü ben iyi rolünü çok iyi oynuyorum.
Ama geceleri…
Işıklar kapandığında, sesler sustuğunda,
kendimle baş başa kaldığım o anlarda
iyiyim diyen ses susuyor.
Geriye sadece şu kalıyor:
Anlatamadıklarım.
Yutkunup geçtiklerim.
Ve içimde sessizce büyüyen o ağır yorgunluk…

Bir gün…
Bu yorgunluk beni tamamen susturacak.
Ne anlatamadıklarım kalacak içimde,
ne de iyiyim diye kandırdığım sabahlar.
Çünkü insan en çok kendini tüketir sessizliğinde.
Ben de kendimi yavaş yavaş bitirdim.
Kimse fark etmedi.
Çünkü ben hep güçlüydüm ya…
Hep dimdik durdum ya…
Oysa içimde diz çökmüş bir çocuk vardı.
Ağlamak isteyen ama sesi çıkmayan.
Bir gün gerçekten susarsam,
işte o zaman anlayacaklar belki.
Ama geç olacak.
Çünkü bazı insanlar gitmez,
sadece içinden çekilir hayata dair.
Ben de yavaş yavaş çekildim.
Sevinçten, hevesten, umutlardan…
Artık hiçbir şey canımı yakmıyor gibi görünüyor.
Çünkü yanacak yer kalmadı.
Sadece küllenmiş bir kalp var burada.
Atıyor belki ama yaşamıyor.
Ve en acısı şu:
Ben ölmedim.
Ama içimdeki ben çoktan gitti.