Gönül yorulunca dünya daralır sanırdım,
meğer dünya değil, insan susarmış içinden.
Bir söz düşer kalbe, sessiz bir yağmur gibi,
ve insan yeniden doğarmış kendi içinden.

Yollar uzar bazen, göz ufka takılır,
bir rüzgâr gelir, çocukluğunu getirir.
Bir anne duası gibi serinler yüreğin,
kırık bir kalp bile sabırla dirilir.

Biz ehline denk düşemedik belki de,
kalpler altındı, hurda sandılar diye.
Ama hakikat ağırdır, vakti gelince
değerini bulur toprağın içinde.

Dünya bir handır derler, gelip geçen çok,
kimi iz bırakır, kimi savrulur yok.
Hancı değişir, yolcular dağılır bir gün,
geriye kalan bir dua, bir iyilik, bir dokunuş.

Ey kalbi kırılmış ama hâlâ sıcak insan,
bil ki gece uzasa da sabah yakındır her zaman.
Bir damla merhamet büyür çağlayan olur,
yorgun gönüllere Kevser gibi akar zaman.

Bak ufuk hâlâ mavi, rüzgâr hâlâ diri,
iyilik kaybolmaz, sadece bekler yeri.
Bir gün insanlar birbirini anladığında
dünya yeniden öğrenir kalbin değerini.

O gün geldiğinde
sözler yaralamaz, sarar insanı,
ve herkes anlar nihayet:
en büyük servet
temiz bir gönül bırakmaktır dünyaya...

Zeynep Rana-27.02.2026-Gönen-Balıkesir