Bir cetvel vardı
ölçmek için değil,
inanmak için.
Ortadan kırıldı
ve herkes
kendi parçasını
“doğru” ilan etti.

Kapılar açık kaldı,
ama geçilen yerler
hep karanlıktı.
Bir mühür düştü yere,
yerden alan
suçlu olmadı,
sahiplenen oldu...

Şehir,
aynı aynaya bakıp
farklı yüzler gördü.
Birinin cebinde el vardı,
ötekinin elinde cebin kendisi.
Kimse şaşırmadı.
Şaşkınlık,
artık lüks sayılıyor...

Balıklar büyüdü,
deniz küçüldü.
Yutulanlar ses çıkarmadı,
çünkü ses
yüzmeye engeldi.
Suyun üstünde köpük,
altında kemik birikti.

Bir put dikildi meydana,
adı söylenmedi.
Herkes tanıdı.
Yaklaşan korktu,
uzak duran aç kaldı.
Put,
elleri olmayanları
severdi.

Doğa bile
itiraz etmedi bu düzene.
Seçilmek için
iyi olmak gerekmedi artık,
sadece
sert olmak yetti.
Düşenler toprağa karıştı,
toprak da
taraf tuttu.

Duvarlara resim çizildi,
ama renkler konuşmadı.
Bir şiir denendi,
mısra yarıda kesildi.
Güzellik,
fazla soru sorduğu için
salondan çıkarıldı.

Ben bu manzaraya
bir isim vermedim.
İsimler kurtarmaz artık.
Sadece baktım
ve baktıkça
bir şey eksildi içimde.

Belki hayat değildi eksilen,
belki insan.
Ama biliyorum:
Bir şey kırıldı
ve kimse
toplamaya eğilmedi...

Zeynep Rana-27.01.2026-Balıkesir