Gecenin yükü omzuma çöktüğünde,
Güneş susup göğe küstüğünde,
Yıldızlardan kopan taşlar gibi
İçime düşen sessizliğinde
Bana dönüp baktığın o anı sevdim...

Söz yoktu;
Ama gözlerin konuşurdu.
Bir insanın gözlerinde
Bu kadar memleket taşınır mı,
Onu sevdim...

Kurbağa sesleri arasında
Çamura bata çıka yürüdüğün
O hasta yolları sevdim.
Yoruldun demedin,
Geri dönmedin,
Şikâyeti diline sürmedin—
İşte o sabrı sevdim...

Ayaz vurduğunda dallara,
Meyveler dona kestiğinde,
Bir çocuğu okşar gibi
İncitmeden uzanan
O narin parmaklarını sevdim...

Tomurcuğu cam kavanozda saklayışın,
Kırılmasın diye üstüne titreyişin,
Bir çiçeğe gösterdiğin hürmeti
İnsana da gösterişini sevdim...

Memleketin acısını
Yüzündeki çizgilerden okuyan
Yoksul anaların gözyaşında
Sızlayan o yüreğini sevdim.
Bir damla yaşa
Koca bir ülkeyi sığdırışını sevdim...

“Kol budanırsa
Daha gür sürer,” deyişini,
Toprağa güvenişini,
Yıkıma inat
Umut ekleyişini sevdim.

Düşene el uzatıp
Vurana diş bilişini,
“Hayat budur,” diye
Sevdayı namus bileni
İşte onu sevdim...

Mehtapta uzayan gölgeni,
Yorulmak bilmeyen adımını,
Aşkın bir adının da
“Devam etmek” olduğunu
Bana öğretişini sevdim...

Yürüdükçe çoğalan sevgini,
Azaldıkça büyüyen yüreğini,
Bir buğday başağı gibi
Bire on verişini sevdim...

Karşılık beklemeden
Sevebilmeni,
Karanlıkta bile
Kıvılcım olabilmeni,
Bir insanın içinde
Bir anıt gibi duran
O temiz yüreğini sevdim...

Ne süslü sözlerdi sevdiğim,
Ne gösterişli cümleler.
Bir bakışın,
Bir duruşun,
Bir “buradayım” deyişin…

Ben sende
Sevgiyi gördüm.

Ve anladım ki
Bir insanı sevmek başka,
Sevmeyi sevmek başka.

Ben seni değil sadece—
Sevmeyi sevdim...

Zeynep Rana-17.02.2026-Balıkesir-Havran