Viran kalmış bir bağın köklerindeyim,
adım anılmıyor artık,
toprak suskun
duvarlar yıkık.

Bağ bozumu çoktan unutulmuş
ama ben
köklerde kalan son inat gibi
gövdemi ayakta tutuyorum...

Bir dalım var,
gövermeyi bekleyen,
kimsenin görmediği kadar içli.
Yüreğimde bir salkım üzüm
henüz tatlanmamış
ama umudunu kaybetmemiş...

Ayaz geldi,
gece çöktü,
don vurdu bağa.
Ben salkımı sakladım
kendimden bile
çünkü her şey
hemen verilmez hayata...

Kimse kapmasın diye
rüzgâra sırtımı döndüm,
susuzluğa alıştım,
kırılmaya razı oldum
ama kopmaya değil...

Ben bir insanım aslında,
adımı bağ koymuşlar,
ömrümü dal sanmışlar.
Ne tuttuysam içimde tuttum
her sözüm
bir mevsim bekledi.

Turnalar uzaklardan geldi
kanatlarında vakit vardı.
Ne aceleleri vardı
ne de unutkanlıkları.

Onlara baktım,
“Alın” dedim,
“Bu salkım bana ait değil artık.
Ben korudum
siz taşıyın.”

Turnalar aldı
emaneti incitmeden.
Ben o an anladım
bir şey büyüyorsa
hep senden gitmek içindir.

Sonra
toprak çağırdı beni.
Köklerime döndüm
sessizce.
Bir bağ daha yıkıldı belki
ama bir tohum
yola çıktı.

Eğer bir gün
başka bir bağda
tatlı bir üzüm tadı kalırsa dilinizde
bilin ki
bir insan
ayaza dayanmıştır.

Zeynep Rana/28.12.2025/Balıkesir