Bir toplum çürürken
önce kelimeler yoksullaşır.
Sonra bakışlar.
Sonra merhamet.
En son da insan...

Çaresizlik artık bireysel değildir.
Bir sistemdir.
Bir düzenin görünmeyen anayasasıdır.

Sabah işe giden milyonlar
aynı yorgunluğu taşır.
Ama kimse kimseye göstermez.

Çünkü bu çağda acı paylaşılmaz.
Tüketilir.
İnsanlar artık açlıktan değil,
anlamsızlıktan zayıflıyor.

Çocuklar oyuncak değil, gelecek ister.
Gençler kariyer değil, değer arar.
Yaşlılar ilaç değil, hatırlanmak ister.

Ama piyasa bunları satmaz...

Bu yüzden çaresizlik,
alışveriş merkezlerinde dolaşır,
plazalarda mesai yapar,
sosyal medyada filtrelenir...

Ve herkes “iyiyim” der.

Felsefe eskiden
“İnsan nedir?” diye sorardı.
Şimdi ekonomi soruyor,
“Kaç edersin?”

İşte kopuş burada başladı.

İnsan, rakama dönüştüğü gün
vicdan işten çıkarıldı.

Toplum dediğimiz şey,
aynı ekmeği bölüşmekti bir zamanlar.
Şimdi aynı korkuyu paylaşıyoruz...

Çaresizlik,
adaletsizliğin sessiz kardeşidir.

Kimsenin konuşmadığı yerde büyür.
Kimsenin hesap sormadığı yerde kök salar.

Ve her suskunluk
bir zalime alan açar.

Bugün insanlar yoksul değil sadece,
yönsüz.

Çünkü yön levhaları parayla çalışıyor artık.

Hak yerini güce bıraktı.
Emek yerini torpile.
Sabır yerini öfkeye.

Ve insan,
insana yabancılaştı...

Bir filozof demişti:
“Cehennem başkalarıdır.”
Yanıldı.

Asıl cehennem,
başkalarını umursamamaktır.

Çaresizlik bir halkın kaderi değildir.
Bir halkın ertelenmiş hesaplaşmasıdır.

Çünkü hiçbir düzen,
sonsuz adaletsiz yaşayamaz...

Bir gün bir çocuk sorar;
“Baba, neden herkes yorgun?”

Ve o soru,
bin bildiriden daha devrimcidir.

İşte umut tam oradadır.

Çaresizlik,
insanı ya köleleştirir
ya uyandırır.

Toplumlar çökmez.
Toplumlar vazgeçer.

Ama vazgeçmeyenler
tarihi değiştirir.

Ve her çağın bir dirilişi vardır.
Sessiz başlar.
Görünmez büyür.

Bir kadının susmamasında,
bir işçinin hakkını aramasında,
bir öğretmenin inatla anlatmasında filizlenir.

Çaresizlikten çıkış,
mucizeyle olmaz.

Vicdanla olur.
Dayanışmayla olur.
Hatırlamakla olur.

İnsan insana geri döndüğünde olur.

Çünkü en büyük devrim,
birbirimizi yeniden ciddiye almaktır.

Zeynep Rana-03.01.2026/Gömeç-Balıkesir