Bu şiir, yüreğin en derin yaralarından sızan bir nehir gibi akıyor; Dersim’in dağlarından, Ağrı’nın buzlu kalbine,
Diyarbakır surlarına uzanan bir aşk ve sürgün destanı. Hem bireysel bir özlem, hem kolektif bir hafızanın çığlığı. “Ben Dersim’im, sen yer gök bakır diyarı!” dizesiyle başlayan bu hitap, kimlik ile coğrafyanın, yaralı bir beden ile kadim bir toprağın kesişiminde doğan o ağır, bakır rengi sevgiyi mühürlüyor.Şiir boyunca hissedilen o ikilik çok güçlü: Kırılgan ürperti sarp uçurum
Yangınlarda ölmeler küllerden doğuş
Yasaklı alfabe kadim suskunluk
Sürgün edilen kökler göğüsten göğe şiir ahdi

Bunlar, sadece kişisel bir aşk hikâyesi değil; aynı zamanda dilin, kültürün, coğrafyanın ve tarihsel acının birbirine karıştığı bir yara. “Yasaklı alfabemizle” dizesi, Kürtçe’nin (veya ana dilin) uzun yıllar bastırılmışlığını, o “tövbe tutmaz günâhlar”la birlikte adeta bir itiraf gibi koyuyor ortaya.

Ama aynı zamanda umut da var: Çocukların harabeler arasında koşması, savaşı sobeleyen mağrur barış, Azrail’in atladığı hendekler… Ölümün bile geçemediği bir direnç alanı yaratılıyor.En dokunaklı yerlerden biri bence şu:
“Kendi boşluğunda asılan iki damlaydık,
Çarpışınca kurak topraklara can suyu olduk…”İki yalnızlık, iki yara, çarpışınca hayat veriyor toprağa.

Bu, aşkın dönüştürücü gücünü öyle güzel anlatıyor ki; acıdan doğan bereket, sürgünden doğan vuslat. Ve sonlara doğru o ütopya: “Özge bir elçisin artık, bu onurlu aşk ütopyamızda.” Aşk burada sadece iki kişi arasında değil; bir halkın, bir coğrafyanın, belki de yarınların onurlu hayali haline geliyor.“Ewinamın!” ile bitiriş ise tam bir yumruk.

Kürtçe “sevgilim, canım” anlamına gelen bu kelime, bütün o Türkçe dizelerin arasında birdenbire parlıyor; yasaklı alfabenin zaferi gibi. Sanki şair, “Ben buradayım, dilim burda, aşkım burda” diyor.
Diyarbakır surlarından cennet cennet bakmak…

O kadar güzel ki, insanın boğazı düğümleniyor. Bu şiir, sürgün edilmiş bir ruhun, yasağa rağmen kök salma çabasının, acıyla yoğrulmuş ama yine de bahar vaat eden bir aşkın ilanı.
Hem isyan, hem teslimiyet; hem yangın, hem su; hem
Dersim, hem Diyarbakır; hem sen, hem ben…
Hepsi bir arada, bakır göğün altında.
Çok içten, çok yakıcı yazılmış.

Kalemine, yüreğine sağlık.
Bil ki dokunduğu yerleri titretiyor.
Başlı başına bir direniş. Ewinamın…
Çok çokça tebriklerimle..