Nasıl da bir önyargıydı ki bu içi boş, renksiz
Şu sandıklarımızdan ötürü değil mi yanılgımız
Öylece tozu üzerindedir, farkında da değilsin
Usta ellerde gözbebeğiydi bir zaman, el ne bilsin
Bir tenha köşede beklemektedir anılardan demle
Bir tut bakalım, yakışıyor mu tutkusuzca ellere
Gövdesinden yankılanan sesi bilseydin keşke bir
Aşk ile sarılırdın dizelere, sevdalara açılırdı yol
Tezene tutmasını bilende bükülmez, yorulmaz kol.

İşe duygusunu katanların, emek ve göz yaşlarının
Gurbet ele yolu düşüp, ufka dalanda özlemlerin
Adı unutulmuş yollarda yitik sevda acısıyla
Maziden esen rüzgârda hayata renk katanların
Velhasılı ta yürekten kan değilse can bağıyla
Dostluk ve muhabbet uğruna yıllara bent çekenlerde
Ne zaman eskitir o dünleri ne de hafızalar unutur
Bir geldi mi yeri duygunun türküler dile tutunur.

Ah şu garip saz, bilirim konuşsan dökülür geçmiş
Seni çalan vefalı eller sevdalara da yön vermiş
Kim bilir yine tutulacaksın özlemle uzanışsın bu güne
Bilen huşu ile dinler, kapılır sınırsız duyguların seline
Bir ruhu muhabbettir bu çağlasın yürekler toplu
Öze bak sen sese değil, bu meşkin otağı umuttu.

Güzel bakan güzel de görür der Gölge Ozanım
Çok şey yitip gitse de dostluktu ebeden kazancım
Bir kuru ağaç değildi ki saz dediğin, ince dokunuş
Hayata bir renk katmaz mı yürekten sözle okunuş.

Oğuzhan KÜLTE