Bitiyor kara kışları da hayatın, varsa sabır
Zor anlarda dik tutanıdır bizdeki tavır
Nasıl da değişiyor manzarası ne varsa
Anlarda saklı değil mi hayat dediğin
Biriktikçe yazılıyor anılara dolusu, boşu
Bazen ağır tempoda bazen de hızlı bir koşu.

Gün batarken yenisine açılıyor yer
Nihayetlenirken boğuculuk gevşiyor
Ve rutinlerinde demleniyor yolun çoğu
Kiminde yakıyor sıcağında, üşütüyor soğuğu.

Kime ve neye göresi olmaz bu yolda
Bakışlara göre iyi de kötü de değişir
Şer görülenlerde olmamalı kötümser
Bir bakarsın, içlerinde güzellikler yeşerir.

Ne uzun geceler bir ışıkla erdiler safağa
Kalkmaz denilen beyaz örtü belki yoktu sabaha
Ne güzeli davet eden yeşile dayanış bu
Ne de ayazında korkuyla titreten kışa
Hakikat var elbette her ikisinde elbet
Renklerin ötelerini görebilenleredir namzet.

Kötü başlaması neden şerre çıkarsın sonu
İyi başlayanlarda her adım mutluluk mu?
Nasıl sürdükleri ve nereye döndüklerine bak
Başlangıçlar olsalar da göreceli, muğlak
Esenliğe yönelişlerdedir hakikatler mutlak.

Aldırmıyorum nu yüzden elden gidenlere
Kısmet olacaklar var doğan yeni günlere
Ne azalıştır bu ne de biteviye sürer öyle
Dizleri dövmeden, yolmadan da saçı başı
Mahur besteyle başlamıştın ya ilkin hani
Bozmadan istikametini, aynı türküleri söyle.

Öyle çok ki ilham veren öznesi bu gidişlere
Hayat dediğin bir yanı açılan ve kapanan pencere
Kibirden ol uzak varsın uzasın gecelerin
Her güne doğduğunda ışıldasın esenliğin.

Çorak topraklarda yetişenin kıymeti büyük
O zeminlerde sırtta, kocamandır da yük
Sen sen ol, nefsinin dizginlerini tut ki sıkı
Bemberrak akarken ötelere sönmesin ışık
İnsan asli duruşlara özenmeli, olmalı da aşık.

Kul olduk ya biz de insan dediler namımıza
Bir bedenin içinde esti, türlü türlü fırtına
Varlara sevinirken bildik de nimetin kadrini
Yoklardaysa etmedik isyan, şükür verdi izzeti
Umudumuzu asla gömmedik de karanlıklara
Varsa yarınlar dedik, dimdik olsun sabırla.

Emanet verilen ne de çok şeymiş anlıyorum
Kıranlara kızmıyor ve hatta üzülüyorum
Kalbimiz olsa da yara bere içinde bir gazi
Ölene dek besleyeceği yegane şeydi sevgi.

Gölge Ozan hüzne değse de yitirmez ümidi
Bilir ki sana bana bunları verendi o kudreti ilahi
Nedenli nedensizce karamsarlıklara düşmezdi
Susardı sadece tevekküldendi bu yaslanışı
O da bir gönül eri, Hak`kında garip aşığı.

OğuzhanKÜLTE