Egonun Tahtı

Ben egonun tahtını kendi ellerimle kurdum.
Ben o tahtın taşlarını gururumdan kestim.
Ben her susuşumu bir mermer yaptım,
her haklı çıkışımı bir sütun.
Ben yükseldikçe güçlü sandım kendimi,
oysa yükseldikçe senden uzaklaştım.

Ben kral değildim,
ama hükmetmeye hevesliydim.
Ben sevdayı yönetilecek bir ülke sandım.
Ben kalbini fethedilecek bir şehir sandım.
Ben “ben” dedikçe büyüdüm sandım,
ama biz küçüldük.

Ben o tahtta otururken
sesim buyurgan, bakışım sertti.
Ben seni dinler gibi yapıp
kendi içimdeki yankıyı dinledim.
Ben haklı olmayı,
mutlu olmaya tercih ettim.
Ben geceleri yalnız kaldığımda
tahtın soğukluğunu hissettim.

Ben en yüksek yerin
en yalnız yer olduğunu anladım.
Ben yukarıda kaldıkça
kalbim aşağıda kaldı.
Ben nefsimin fısıltısını alkış sandım.

Ben içimdeki kibri özgüven sandım.
Ben geri adım atmayı zayıflık sandım.
Ben diz çökmeyi kayıp sandım.
Oysa ben her direnişimde
bir parça daha seni kaybettim.

Ben her susuşunda
bir duvar daha ördüm aramıza.
Ben her “ben bilirim” deyişimde
kalbimi biraz daha kararttım.
Ben aynaya baktığım bir gece
tahtta oturanın âşık değil,
korkak olduğunu gördüm.

Ben aslında kaybetmekten korktuğum için
hükmetmeye çalıştığımı anladım.
Ben sevmenin teslimiyet olduğunu
geç öğrendim.
Ben güçlü görünmenin
güçlü olmak olmadığını
geç öğrendim.

Ben o gece tacımı çıkardım.
Ben egonun tahtını devirdim.
Ben mermer sandığım gururun
kum gibi dağıldığını gördüm.

Ben yere eğildiğimde
ilk kez gerçekten büyüdüm.
Ben anladım ki
aşk diz çökmekten utanmaz.
Ben anladım ki
özür dilemek adamı küçültmez.

Ben anladım ki
sevmek, hükmetmek değil;
emanet bilmektir.
Ben şimdi tahtsız bir adamım.
Ben şimdi yüksekten değil,
yanında durarak seven bir adamım.

Ben şimdi sesimi kısmayı,
kalbimi açmayı öğrendim.
Ben egonun tahtını yıktığım gün
içimde bir gürültü koptu.
Ama o gürültünün ardından
derin bir sessizlik doğdu.

O sessizlikte
senin kalbinin sesini duydum.
Ben artık savaşmıyorum.
Ben artık savunma yapmıyorum.
Ben artık haklı çıkmaya çalışmıyorum.

Ben sadece seviyorum.
Benim zaferim
seni yenmek değil,
kendimi yenmek oldu.
Ben egonun tahtını devirmiş bir adamım.
Ben gururunu toprağa gömmüş bir âşığım.

Ben “ben”den vazgeçip
“biz”e sığınmış bir yüreğim.
Ve şimdi biliyorum:
En büyük krallık
iki kalbin eşit durduğu yerdir.
Ben oradayım.
Tahtsız.
👑 Taçsız.
Ama ilk kez
gerçekten âşık.