BEN’DEN BİZE

(Egonun Tahtından Kalbin Yurduna)

Ben egonun tahtını kendi ellerimle kurduğumu anladım.
Ben o tahtta oturdukça seni kaybettiğimi gördüm.
Ben hükmettikçe eksildim,
ben eğildikçe büyüdüm.
Ve ben o tahtı devirdiğim gece
kalbime yeniden sen doğdun.
Ben sandım ki güçlü olmak yüksekten bakmaktır.

Ben sandım ki susmak haklı kalmaktır.
Ben sandım ki geri adım atmak kaybetmektir.
Oysa ben her direndiğimde biraz daha yalnızlaştım.
Ben seni sustururken
kendi içimdeki sesi de susturmuşum.

Ben haklı çıkmaya çalışırken
aşkı haksız bırakmışım.
Benim en büyük yanlışımmış
“Ben” demeyi büyütmek.
Ben büyüdükçe sevdam küçülmüş,
ben yükseldikçe kalbim alçalmış.

Ben o gece aynaya baktım.
Ben orada bir âşık değil,
tahtını korumaya çalışan bir kral gördüm.
Ama krallığımın ülkesi yoktu;
çünkü sen yoktun.
Ben tacımı çıkardım.

Ben gururumu yere bıraktım.
Ben diz çöktüm.
Ve ilk defa gerçekten ayağa kalktım.
Ben anladım ki
sevmek hükmetmek değil,
emanet taşımaktır.

Ben anladım ki
ses yükseltmek güç değil,
kalbi alçaltabilmektir.
Ben anladım ki
sen bana ait değildin;
ben sana ait olmayı öğrenmeliydim.

Ben egonun tahtını yıktığımda
içimde bir gürültü koptu.
Ama o gürültünün ardından
derin bir huzur doğdu.
Ben seni yeniden gördüm.

Aynı gözler,
aynı yumuşaklık,
aynı sabır…
Ama bu kez ben değişmiştim.
Ben artık hükmeden değil,
hizmet eden bir yüreğim.
Ben artık kazanmaya değil,
korumaya talibim.
Ben seni kaybetmenin eşiğinden döndüm.

Ben gururumdan vazgeçerek seni seçtim.
Ben “ben”den vazgeçerek “biz” oldum.
Ve şimdi sana sadece şunu söylüyorum:
Ben sevdamı tahtlara değil,
kalbimin en sade yerine kuruyorum.

Ben seni yüksekten değil,
yanında durarak seviyorum.
Ben egosuz bir adamım artık.
Ben eğildikçe büyüyen,
sevdikçe arınan,
affedildikçe çoğalan bir adamım.

sen…
sen benim kalbime
taht değil,
yurt oldun.
✍🏻 Doğan Çeçen