Bilmezsin harften, heceden, duraktan
Kulağın yabancı ölçüye, buraktan
Her dize yamalı, her fikir kuraktan
Bırak da kalemi, hak eden yazsın.

Kelâmın tartısı kurulmaz sende
Ne sabır var dilde ne yük omuzda
Hevesle girilmiş sözün denizine
Bırak da kalemi, hak eden yazsın.

Kafiyen küsmüş, uyağın dağınık
Mısra dediğin sende biraz tanıdık
Taklit çok, emek yok, mana tanık
Bırak da kalemi, hak eden yazsın.

Sahaf görmemişsin, kitap yorgun
Okumadan yazmak sende bir tutkun
Derinlik ararsın, yüzeyde boğulun
Bırak da kalemi, hak eden yazsın.

Benzetme çok ama tadı bayat
Ne çağın yükünü taşır ne hayat
Şiir süs değildir, ister sebat
Bırak da kalemi, hak eden yazsın.

Sloganla mısra karışmış dilinde
Her laf alkış ister, boşluk elinde
Oysa şiir susar, durur yerinde
Bırak da kalemi, hak eden yazsın.

Bir acıyı bilmez, süsle anlatır
Yaşanmamış derdi cilayla satar
Şiir yanar, külünü tek tek tartar
Bırak da kalemi, hak eden yazsın.

Kalem oyuncak değil, mesuliyet
Her söz bir aynadır, ister niyet
Şöhretle yazılmaz bu hakikat
Bırak da kalemi, hak eden yazsın.

Şiir emanet, ustadan çırağa
Harfle imtihan, vicdanla bağa
Her yolcu çıkamaz bu ağır dağa
Bırak da kalemi, hak eden yazsın.

Son sözüm budur, ne kin ne öfke
Sadece yerini bilmektir ülke
Şiir haddini ister, illede edep ve dahi ilke
Bırak da kalemi, hak eden yazsın.

Kadir TURGUT