Gecenin için de bir gece gibiyim
Bilmem ki saat kaç...
Duygularım en üst seviyede zihnimi tırmalıyor.
Bir şeyler yazmak için kalemi elime alıyorum
Aya ve yıldızlara olsun istiyorum cümlelerim
Ama kahrolsun ki yine sen düşüyorsun aklıma...

Yazdığım şiirlerde düşme mısralarıma
Zaten yeterince acıyorum
Daha fazla vurma yaralı kalbime
Çünkü her yerden kanıyorum.
Uzak dur düşlerimden
Gelip gitme rüyalarıma
Her gece öldürme beni.


Bu gün bir kez daha anladım
Yalnızlığın girdabındayım.
Çırpındıkça daha da batıyorum
Ben kendi kendime böyle olmadım
Bu kaderi ben seçmedim
Bu yalnızlığı sevmedim.

Her gece savaşırken yokluğunla
Geçmeyen baş ağrıları yoldaşım oldu.
Yazdığım her şiir de
Düşmemen için satırlarıma
Kavga ediyorum saatlerce kendimle...
Aklımdan çıkmayan birini
Sürekli yazmak ne zor
Hatırlatayım sevgili
Bir şiir dinlerken başlamıştı bu hikaye
Sonra şiirler okudukça daha da düştün kalbime.
Şimdi şiir yazarak öldürüyorum içimdeki seni
Dostmu acaba şiirler düşman mı bilemiyorum
Yüzlerce şiir yazdım başka kimliklerle
Okumadım hiç birini sana
Şimdi hepsini yakıyorum seninle birlikte
Bir şiirim de yazmıştım sana
Sen kalem ol ben kağıt.
Olmadık işte seninle
Kalem silah oldu kelimeler kurşun
Bu kağıt ise aşkımıza kefen oldu...