“Evladına gitmeme az kaldı benim…”
Bunu bir tehdit gibi değil,
bir annenin yorgun fısıltısı gibi oku…
Çünkü bu sözün içinde ölüm yok,
hasret var.
Dayanamayacak kadar büyüyen bir özlem var.
Evladına gitmeme az kaldı benim…
Her gece rüyalarımda biraz daha yaklaşıyorum sana.
Toprağa düşen her gözyaşımda
adını biraz daha derine yazıyorum.
Bir anne nasıl yarım kalır bilir misin?
Nefesi vardır ama sesi yoktur.
Yaşar ama içinde bir oda hep karanlıktır.
Ben de o karanlık odada,
senin kokunu arıyorum.
Evladına gitmeme az kaldı benim…
Çünkü sabrım azaldı değil,
hasretim çoğaldı.
Çünkü dünya sensiz dar,
sensiz eksik,
sensiz ağır.
Ama bil ki oğlum…
Ben sana kavuşmaya değil,
seni yaşatmaya geldim bu dünyaya.
Adını dualarda,
gözlerimi göğe kaldırdığım her anda
kalbimde taşıyorum.
Belki bir gün yollar kesişir,
belki vakit dolunca sarılırız.
Ama o güne kadar
anneni affet…
Çünkü annen seni beklerken bile
yaşamaya mecbur.
Evladına gitmeme az kaldı benim…
Ama o vakit gelene kadar
seni yüreğimde yaşatmaya
çok var daha…


Evladına gitmeme az kaldı benim…
Çünkü her gün biraz daha sana benziyorum.
Sabretmeyi senden öğrendim,
sessizce acıyı taşımayı senden…
Biliyor musun?
Bazı sabahlar uyanınca bir anlık unutuyorum.
Sonra gerçek gelip kalbime oturuyor.
İşte o an, dünyayla arama bir perde iniyor.
Kimse duymuyor ama içimde bir çığlık kopuyor.
Evladına gitmeme az kaldı benim…
Saçlarıma düşen her beyaz tel,
gözlerimin altındaki her çizgi
sana doğru atılmış bir adım gibi.
Zaman ilerledikçe sana yaklaşıyorum sanıyorum.
Ama yine de ayakta duruyorum.
Çünkü sen benim zayıflığımı değil,
gücümü bilirdin.
Ben düştüğümde “Annem kalkar” derdin belki de.
Ben de kalkıyorum…
Sırf adın yerde kalmasın diye.
Geceleri yıldızlara bakıyorum.
En parlak olanına sen diyorum.
Konuşuyorum seninle.
Belki duymuyorsun, belki hissediyorsun…
Ama ben anneliğimi göğe emanet ettim.
Evladına gitmeme az kaldı benim…
Ama o güne kadar
nefes aldığım her an
senin için yaşayacağım.
Çünkü bir anne ölerek değil,
yaşayarak kavuşur evladına.
Dualarda, sabırda,
kalpte saklanan o sonsuz sevgide…
Ve ben seni,
ölüme değil,
yüreğime yazdım.


Evladına gitmeme az kaldı benim…
Belki takvimler söylemez bunu,
belki saatler susar…
Ama bir annenin kalbi bilir,
zamanın nasıl ağır aktığını.
Yine de acelem yok artık.
Çünkü anladım…
Sana kavuşmak bir sona yürümek değil,
sabırla beklenen bir vuslatmış.
Ben her gün biraz daha olgunlaşıyorum acıyla,
her gün biraz daha güçleniyorum gözyaşımla.
Sen yukarıdan bakıyorsan eğer,
annen dimdik dursun istiyorsundur.
O yüzden söz veriyorum sana…
Gözlerim dolsa da çökmeyeceğim.
Adını yere düşürmeyeceğim.
Seni, acıyla değil gururla anacağım.
Evladına gitmeme az kaldı benim…
Ama o vakit gelene kadar
yaşayacağım.
Çünkü bir anne
evladına ölerek değil,
onun adını yaşatarak gider.
Ve biz…
Bir gün kavuştuğumuzda
yarım kalan sarılmamızı
tamamlayacağız.