Çıplak,
Gece,
Oda,
Ben…
Üzerimde gün yok,
Üstümden sesleri çıkardım,
Kendimle baş başayım…
Kimseye anlatacak halim yok,
Çünkü, anlatılacak kimse yok…
Bir kadın istiyorum
Demiyorum bu gece.
Birinin var olmasını İstiyorum.
Yanıma uzansın diye değil,
Odada benden başka
Bir nefes olsun diye…

Tenim üşümüyor aslında,
Ama içim açıkta,
Yok kapatacak bir el,
Örtülecek bir boşluk var
Sadece…

Aynaya bakmıyorum,
Çünkü bakınca
Daha fazla
Ben çıkıyor karşıma.
Ve bu kadar ben
Bana fazla geliyorum.

Dokunulmamış bir yer gibi duruyorum;
Acıyan değil,
Unutulmuş değil,
Terkedilmiş hiç değil,
Sarılmak istemiyorum üstelik,
Sarılacak biri olmasını istiyorum...

Bir omuz,
Bir ağırlık,
Bir sessizlik paylaşımı,
Hepsi lüks…
Ben bu gece,
En temel ihtiyacın,
Eksikliğindeyim...

Okumuyorum.
Yazmıyorum.
Kendimi oyalamıyorum,
Çünkü yalnızlık
Oyalanınca geçmiyor,
Üzerine oturuyor insanın…

Akıllı olmak da işe yaramıyor,
Mantık burada yok,
Bu gece,
Sadece iç var,
Ve iç,
Çırılçıplak…

Biri gelse,
Her şeyi çözemezdi belki,
Ama bilirdim ki
Yalnız değilim…

İnsan bazen
Mutluluk istemez,
Hayatta yalnız olmadığını
Bilmek ister sadece,
Hepsi bu...