Seni kimseler anlamadı,
Sen de anlatmadın.
Bir akşamüstü kumsalında,
Yürüyorken düşünceler içinde ve dalgın
Dalgalar kahrediyordu suskunluğuna.

Rüzgarla dans eden siyah saçlarınla
Gülen ve asla pes etmeyen gözlerinle
Ve daima cezbeden kadınsı yüzünle,
Dudaklarına mühürlenmiş,
Yarım yamalak bir cümle…

Binbir fikir yarışıyordu usunda,
Belki fazla romantik, belki fazla idealist.
Kaldı ki devir buna hazır değildi;
Çünkü sigara dumanı kadar havalıydık,
Belediye otobüsü kadar geçici…

Aşk, zaman ve mantıktan söz ettik,
Kendimize bile söz geçiremedik;
Birlikte koyduk en son noktayı,
Sonuç: Birbirimize çok geçtik
Biz, yanlış zamanda sevmiştik.

Kendiliğinden gelişti ayrılık,
Zaten hiç kimse fark etmedi
Ne varlığımızı, ne yokluğumuzu,
Bazı gidişler tercih değil, mecburiyettir;
İkimiz de susarak kaybettik…

Yıllar sonra aynı şehirde karşılaştık,
Tanıdık bir ses, hala özlemli ve beklentili.
Biraz hüzün ama aynı ilgi, aynı heyecan
Salt yıllar değil, ömür geçmiş aramızdan
Ama her şey bıraktığımız gibi...

Sen başka hayatın ortağıydın
Ben kendi yoğunluğumla baş başa.
Gözlerin buğuluydu, sözlerin bilindik,
Çok iyi anlıyorduk birbirimizi,
En asil aşkla, en soysuz zamana yenildik.