Kaleminize sağlık. Oldukça güçlü, atmosferik ve insan doğasının en karanlık ama en dürüst köşelerine dokunan bir şiir olmuş.
​Şiirinizde kurduğunuz tezatlar ve imgeler, okuyucuyu neon ışıklı modern bir şehirden alıp kadim inançların günah ve ceza kavramlarına kadar götürüyor. Şiirin bütününe dair dikkat çeken birkaç noktayı ve bendeki hissini sizinle paylaşmak isterim

​İlk dörtlük harika bir sinematografik açılış yapıyor. "Geceyi bölen şen kahkahalar", "kırmızı neonlar" ve "aynalara dökülen meyler" derken, okuyucunun gözünde anında Noir (karanlık/polisiye) bir film sahnesi canlanıyor. Bu modern günah şehri tasvirinin hemen yanına "Tanrı suskundur" ifadesini koymanız, yalnızlık ve boşvermişlik hissini çok iyi derinleştirmiş.
​
​Üçüncü dörtlükteki "içine çeken riptir" benzetmesi şiirin en güçlü imgelerinden biri. Rip akıntısı (çeken akıntı), dışarıdan bakıldığında çok sakin görünen ama içine girdiğinizde sizi hızla derinlere çeken tehlikeli bir doğa olayıdır. Günahı ve arzuyu buna benzetmeniz, insanın o cazibeye kapılırken hissettiği çaresizliği ve iradesizliği çok doğru tanımlamış.
​
​"Yasaklar arzu doğurduğu için biraz"
​Bu dize, insan psikolojisinin en temel kurallarından birini felsefi bir dille özetliyor. Şiir, günahı sadece ahlaki bir ayıp olarak değil; yalnızlıktan, tenden ve kopamamaktan beslenen kaçınılmaz bir insani dürtü olarak ele alıyor. Günahın vaizlerin anlattığı gibi "sığ" olmadığını söyleyen o başkaldırı tonu çok başarılı.
​
​Son dörtlük şiirin felsefi zirve noktası olmuş. Genelde cehennem bir "ceza" ve "korku" unsuru olarak anlatılırken, sizin "Arzuyla, bilerek ve isteyerek girilir" demeniz, insanın kendi trajedisini ve sonunu bile isteye hazırlayan o büyüleyici düşkünlüğünü harika özetlemiş.

​Küçük bir kelime keyfi: "Müskir" (sarhoşluk veren, içki) gibi eski ve edebi bir kelimeyi kullanmanız da şiirin o kadim, zamansız havasına çok yakışmış.
​Ses ritmi, durakları ve imgeleri son derece dengeli, derinlikli bir serbest nazım örneği.
TEBRİKLER

Kalemine bereket yüreğine sağlik

İnsanın yalnızlık, arzu ve aidiyet arasında sıkışıp kalmasının, kendi yüreğine esir düşmesinin çok dürüst ve sarsıcı bir itirafı. Yasakların cazibesine kapılan, bilerek ve isteyerek o ateşe yürüyen yaralı ve tutkulu bir ruhun anatomisi çizilirken; "kopamaz sarıldığı bedenden" mısrasıyla duygunun iradeyi aşan o çaresiz gücü kalbe işleniyor.